May 18, 2007

شرکت شل حقوق بومیان را پایمال می کند

سالیان دراز شرکت هلندیِ شل با شیوه های غیرمسئولانه به استخراج نفت و گاز در کشورهای مختلف جهان مشغول بوده است. سوابق این شرکت نشان می دهد که نه سلامتِ ساکنان محلی و حفظ محیط زیست برایش مهم است و نه محرومیت ها و خشونتهای داخلی. آنچه می خواهد امنیت تاسیسات اش است و تداوم بهره برداری.

این شرکت چندی پیش قراردادی کلان برای گسترش فعالیت هایش در ایران بسته است (خبر به انگلیسی). از این رو لازم است نگاهی به عملکرد شل در دیگر کشورها بیندازیم.


یکی از آلاینده های اصلی در صنعت نفت، سوزاندنِ گازهای ناشی از استخراج آن است؛ چرا که دود و گرمای زیادی دارد و مواد سمی بسیاری را در فضای اطراف پخش می کند که برای هر جانداری خطرناک اند. شرکت شل برخلافِ تبلیغات دروغین اش و ادعای پایبندی به مقررات زیست محیطی، مدتهاست که در نیجریه با روش یادشده خود را از شر گازهای زائد خلاص می کند و تا کنون حاضر نشده است برای جمع آوری و بازیافت آنها سرمایه گذاری کند.


بی اعتنایی به رأی دادگاه

در نیجریه ساکنان مناطق نفت خیز که از عوارض تحریقِ اینگونه گازها رنج می برند، بارها به دادگاه شکایت برده اند و دیوانِ عالی نیجریه تاکنون دوبار شل را بخاطر نقض مقررات محکوم و مکلف به تغییر رویه و پرداخت جریمه های سنگین کرده است. اما شل که یکی از پردرآمدترین شرکتهای جهان است، به بهانه های واهی از جمله امنیت کارکنان اش از اجرای طرحی برای مهار آلاینده گی سر باز زده است و هرگونه اقدامی را منوط کرده است به سرمایه گذاریِ شرکت نفت نیجریه، که با شل همکاری دارد.


واکنش های اخیر مدیرانِ خونسردِ شل درباره ی این موضوع، به صراحت گویای آن است که وقعی به رأی دادگاه و رنج بومیان نمی گذارند، چون به گفته ی خودشان خوب می دانند که: بیش از نود درصد درآمد نیجریه از نفت است و هرگونه اعمال محدودیت بر استخراج آن، این کشور 140 میلیونی را با بحران جدی مواجه می سازد. در نتیجه خیالشان آسوده است که دولت نیجریه اقدامی بر علیه ادامه ی فعالیت های غیر مسئولانه ی شل نخواهد کرد. از سوی دیگر شرکت نفت نیجریه سرمایه ی کافی برای مشارکت در بهبود تاسیسات و بازیافتِ گازهای زائد ندارد. در نتیجه شریک خارجی از این وضع بیشتر سود می برد و دود اش به چشم حاشیه نشینان می رود.


نویسنده ای که حلق آویز شد

زد و بند ضدمردمی میان شل و مافیای نفتِ نیجریه به همین جا ختم نمی شود. در سال 1995 حکومت خودکامه ی نیجریه یک نویسنده و فعال اجتماعی به نام Ken Saro Wiwa را به همراه هشت تن دیگر حلق آویز می کند. جرم اصلی سارو ویوا و یاران اش اظهار مخالفت با نابودیِ دلتای نیجریه بوسیله ی شرکتهای نفتی چون شل بوده است و نیز مبارزه ی صلح آمیز برای بهبودِ وضعیت فلاکت بار مردم ساکن در آن منطقه ی نفت خیز...


آزادی بیان از دید مافیای اقتصادی (چه غربی چه بومی) تا جایی مجاز است که دستِ آنان را در غارت سرمایه های ملی، نابودی منابع طبیعی و پایمال کردن حقوق ابتدایی مردم، رو نکند. حقوق بشر نیز ابزاری ست که هروقت سودی در آن نباشد به سادگی زیر پا گذاشته می شود. اعدام چند منتقد که سهل است، جهنمی چون عراق نیز عطش غرب را فرو نمی نشاند. از اینرو برای ایران نیز دندان تیز کرده اند و شل پیش از همه آنجا خیمه زده است و دارد از چند سو بسترسازی می کند.

اروپا از تنش میان ایران و آمریکا سود برده است و خواهد برد؛ چه جنگ روانی و اقتصادی باشد چه جنگ میدانی. شرکت شل در دوره ی احمدی نژاد و عقبه اش عرصه ای را در ایران به روی خود گشود که در زمانِ اصلاحات در کمین اش بود. و این تازه آغاز ماجراست.


منابع:

Netwerk - Corporate Watch - Millieu Defensie

اخبار و نوشتارهای مرتبط:

نقش هلند در جنایات شیمیایی صدام

رادیو زمانه و استعمار هلندی

تداوم سوزاندن گاز توسط شرکت نفت فلات قاره ایران

نقشه ی نفت و گاز جهان

Shell to Sea

1 comment:

mojgan jamshidi said...

ممنون ، استفاده کردم دوست گرامی