> Ramin Farahani رامین فراهانی

Filtered in Iran این وبلاگ مسدود شد

2011-03-07T07:12:00.014+03:30

This weblog has been recently filtered in Iran. So it makes no sense to keep it updated, since my writings are/were mainly in Persian.

دوستان عزیز و وبگردان گرامی،

این وبلاگ هم مثل وبلاگ قبلی چندی ست فیلتر شده و من دیگر انگیزه ای برای ادامه ی گاه نگاری ندارم، آن هم در شرایطی که باوجود خودسانسوری و رعایت خطوط قرمز، مسدودت میکنند.

ما که زندگی واقعی مان به کل تعطیل شده، بهتر است زندگی مجازی مان هم تخته شود.

با تشکر از سیستم خودکار فیلترینگ که ما را از این مشغله ی نیم بند و بیحاصل معاف کرد و با پوزش از خوانندگان اندکی که مدتها حرف و حدیث دندانگیری برایشان نداشتم.

نماهنگ "دیگه دیره" با صدای فریدون فراهانی

2011-02-04T21:53:00.018+03:30

Fereydoun Farahani - Persian Music فریدون فراهانی - دیگه دیره

ترانه ی «دیگه دیره» (افسوس / هنوزم) با صدای فریدون فراهانی

آواز و دیوان: فریدون فراهانی

ویدئوی نماهنگ: مجید ماهیچی

دانلود فایل صوتی ترانه بصورت MP3: اینجا

دانلود ویدئوی نماهنگ: اینجا

همین نماهنگ در یوتیوب: اینجا

ترانه های دیگر از فریدون:

تا کی محنت و غم (ویدئو)

آواز رهایی (فایل صوتی)

متن ترانه:

هنوزم چشمای تو مثه شبای پر ستاره ست

هنوزم دیدن تو برام مثه عمره دوباره ست

هنوزم وقتی می خندی دلم از شادی می لرزه

هنوزم با تو نشستن به همه دنیا می ارزه

اما افسوس تو رو خواستن دیگه دیره

اما افسوس با نخواستن دل آروم نمی گیره

تا گلی از سر ایوون تو پژمرد و فرو ریخت

شبنمی غمزده از گوشه چشمانه من آویخت

دوری بین من و تو دوریه ما هی و دریاست

دوری بین من و تو دوریه ماه و تماشاست

اما افسوس تو رو خواستن دیگه دیره ...

شاخص سوانح مرگبار ایران ایر: ۳۱۳ درصد بالاتر از میانگین جهانی

2011-01-13T20:54:00.031+03:30

در سایت سوانح هوایی، شاخص سانحه برای شرکت های هواپیمایی عمده ی جهان طی ۲۵ سال گذشته، محاسبه شده است. فاکتورهای تعداد پرواز، تعداد سوانح و شمار کشته شدگان نسبت به شاخص میانگین جهانی سوانح هوایی سنجیده و درصدی حاصل شده است که پایین تر یا بالاتر از معیار جهانی ست (علامت منفی یعنی پرحادثه تر و مرگبارتر و مثبت یعنی کم حادثه تر و ایمن تر).

از ایران تنها نام ایران ایر آمده، که بعد از ماهان کم حادثه ترین شرکت هوایی کشور است. با این حال ایران ایر در خاورمیانه و آفریقا بیشترین سوانح مرگبار را داشته است. معلوم نیست آیا سوانح شرکت ایران ایرتور (زیرمجموعه ی ایران ایر با هواپیماهای روسی در ناوگان) به آمار ایران ایر اضافه شده است یا نه. اما روشن است که آمار حوادث شرکتهای هوایی پرحادثه ی ایرانی همچون آسمان، کاسپین و کیشایر در این فهرست وارد نشده اند. طبق نتایج آماری این وبسایت، ایران ایر با شاخص سانحه ی منفیِ سیصد و سیزده درصد، در مقیاس جهانی چهارمین شرکت هوایی پرحادثه و پرتلفات است، بعد از هواپیمایی کوبا، چین و پاکستان. درمقابل شرکت هوایی Southwest آمریکا با قریب به نوزده میلیون پرواز کم حادثه ترین هواپیمایی عمده ی دنیا طی بیست و پنج سال گذشته بوده است. در فهرست دیگری در این سایت نام شرکتهای هوایی بدونِ سانحه آمده است که طی ربع قرن گذشته تلفاتی نداده اند.

توضیح: من به شخصه بارها مسافر پروازهای ایران ایر (بخصوص خارجی) بوده ام و هدفم از معرفی این آمار به هیچ وجه نکوهش متخصصان فنی و خلبانان توانمند کشورمان نیست که با وجود کاستی های بسیار وظیفه ی دشوار خود را به خوبی انجام می دهند.

در پیوند با موضوع: فقدان مدیرت ریسک، عامل سقوط هواپیما در ارومیه

فقدان مدیریت ریسک، عامل سقوط هواپیما در ارومیه

2011-01-11T00:24:00.033+03:30

بر اساس داده هایی که از شرایط سقوط هواپیما در نزدیکی ارومیه منتشر شده میتوان حتا بدون تخصص و داده های بیشتر حدس زد عامل اصلی سقوط چه بوده: هوای نامساعد.

اما موضوع به همین جا ختم نمیشود. با وجود لغو پروازهای قبلی به ارومیه (بدلیل هوای نامساعد)، چرا این هواپیما اجازه ی پرواز یا نشستن گرفته است؟

شاید انتظار میرفته هوا بهتر شود اما چنین نشده. پس تشخیص شرایط جوی درست نبوده. چنانکه یکی از مجروحان حادثه در گزارشی تلویزیونی از لرزشهای شدید و حتا تهوع آور هواپیما در حین کاهش ارتفاع برای فرود گفته است

حال پرسش این است که چرا فرودگاه ارومیه شرایط جوی را به دقت رصد و گزارش نکرده تا از کاهش ارتفاع هواپیما پیشگیری کند و جان صد و چند انسان را به مهلکه نکشد؟

گویا هواپیما میخواسته دوباره اوج بگیرد اما موفق نشده و در ارتفاع کم سقوط کرده است. به گمانم اوج گرفتن دوباره ی هواپیما در ارتفاع پایین و با سرعت کم ریسک بالایی دارد که نتیجه اش را شاهدیم

مثالی از مدیریت ریسک پرواز: سه سال پیش اتفاقن با همین ایران ایر از تهران به آمستردام می آمدم که پیش از کاهش ارتفاع برای فرود، به خلبان خبر رسید که باند فرودگاه آمستردام به شدت مه آلود است (گستره ی دیدِ کمتر از پانصد متر) و امکان فرود نیست. ایرباس قدیمی ایران ایر همان بالا دور زد و رفت در فرودگاه کلن آلمان نشست تا از شدت مه کاسته شود. سوختگیری مجدد هم کرد و بعد از دو سه ساعت که مه صبحگاهی در فرودگاه آمستردام شکسته شد، به سلامت آنجا نشست

انتظار در کلن

فرود در آمستردام بعد از کاهش مه

این نمونه ای از برخورد پیشگیرانه با ریسکهای پرواز (یا هر ریسک دیگری) ست که امنیت انسانها را به اما و اگر وانمیگذاد و به موقع هشدار میدهد تا کار به جاهای باریک نکشد. تازه این ماجرایی که گفتم در حالی انجام شد که فرودگاه آمستردام مجهز به سیستم فرودِ راداری است. یعنی حتا بدون دید کافی هم بیشتر هواپیمای متعارف میتوانند بر اساس تبادل داده های ارتفاع و موقعیت باند فرودگاه، فرود عادی یا اضطراری انجام دهند

اما چرا کار باید به اضطرار بکشد وقتی میتوان از خطر پرهیز کرد؟ ،گیرم که فرودگاه ارومیه مجهز به چنین سیستمی نباشد و داده های هواشناسی اش هم دقیق نباشد، ولی چرا کسی به فکر پیشگیری نیفتاد و این هواپیما پیش از کاهش ارتفاع، به فرودگاه تبریز ارجاع نشد؟ چون کسی ریسکهای موجود را جدی نگرفت

نمونه ی روزمره اش رانندگانی که در سرعتهای بالا به خودروی جلوی خود چنان نزدیک میشوند (سپر به سپر می چسبانند) که فرصت گریز از خطر احتمالی را از خود میگیرند و جان دیگران را هم به خطر می اندازند. اما یک خلبان چه می داند چندصد کیلومتر جلوتر چه خبر است اگر به او اطلاعات درست را ندهند یا او را از ریسک کردن برحزر ندارد

افزونه یک: در خبرهای تازه آمده است که خلبان در تماس با برج مراقبت از نقص فنی هواپیما گفته است! حال آنکه پیشتر شرایط بد جوی بعنوان علت احتمالی سقوط اعلام شده بود. حتا اگر بپذیریم که این بوئینگِ قدیمی در کولاک دچار نقص فنی شده باشد، باز هم بحث ضعف در مدیریت ریسک بجای خود باقی ست. چون استفاده از هواپیمای فرسوده آن هم در شرایط بد جوی یعنی افزایش ریسک و خطر برای مسافران. تحریمهای فروش هواپیما به ایران هم نمیتواند توجیه گر این حوادث باشد. چون عقل سلیم می گوید بهتر است دیرتر برسی تا هرگز نرسی

افزونه دو: یک روز پس از درج این مطلب، از طریق سایت تابناک رسیدم به تحلیل کاپیتان بهروز مدرسی از سانحه ی سقوط بوئینگ 727 در ارومیه. این خلبان باتجربه برمبنای اطلاعات فنی خود و منابعی که بدانها دسترسی داشته، تصویر روشنی از علت احتمالی حادثه ی مرگبار ارائه داده است که بسیار آموزنده و عبرتانگیز است و گمانه زنی های کلی بنده را نیز تأیید میکند: دلنوشته های یک کهنه سرباز

لینک با اطلاعات مفید به انگلیسی

Crash: Iran Air B722 near Uromiyeh on Jan 9th 2011, impacted terrain during go-around

IDFA 2010 برندگان جشنواره مستند آمستردام

2010-12-04T22:08:00.036+03:30

مهمترین جشنواره ی جهانی فیلمهای مستند (ایدفا) هفته ی پیش در آمستردام به پایان رسید و در نهایتِ شگفتی بیشتر جوایز آن به فیلمهای هلندی اهدا شد.

در بخش بهترین مستند بلند (که پیشتر بخش یوریس ایونس نامیده می شد)، فیلم «وضعیت ستارگان» Position among the Stars محصول هلند جایزه ی «فِی پی رو» را از آن خود کرد. این مستند بازسازی شده، سومین قسمت یک سه گانه است که رتِل هلمریش فیلمساز هلندی-اندونزیایی درباره ی خانواده ای فقیر در اندونزی ساخته و در آن با طنزی تلخ تعارض میان شهر و روستا، پیر و جوان، و مسیحی و مسلمان را به تصویر می کشد. «وضعیت ستارگان» باوجود سبک بصری پرتحرک و فراز و فرودهای شبه داستانی اش در قیاس با دو کاندیدای دیگر شایستگی دریافت جایزه را نداشت و اگر رئیس هیئت داوران این بخش یک بازیگر هلندی (مونیک فان دِ فِن) نمی بود، چه بسا این فیلم برگزیده نمی شد.

دو نامزد دیگر جایزه ی بهترین مستند بلند در ایدفای امسال از دید من مستندتر و قویتر از «وضعیت ستارگان» بودند چون شگرد بازسازی و روایتِ از پیش طراحی شده بر جنبه ی واقعی و مستند آنها نچربیده بود.

فیلم Marathon Boy یا «پسر دونده» ساخته ی مستندساز انگلیسی جِما آتوال ماجرای پسربچه ای زاغه نشین و مربی ورزشی و پدرخوانده ی او را به تصویر می کشد که می خواهد از این پسر هفت هشت ساله یک قهرمان ملی دوی ماراتن بسازد. فشاری که این مربی بر این پسر خردسال وارد می کند مخالفت هایی در بین مسئوالان محلی بر می انگیزد و تماشاگر و رسانه ها را نیز به شک وامی دارد تا پسر بچه و مادر فقیرش را به شکل قربانی منافع مربی ببینند. اما کشاکش هیستریک بر سر این موضوع روند ماجراها را به شکلی گسترش می دهد که در نهایت همدلی ما را به سوی مربی بازمی گرداند و در پایان این اوست که قربانی جوسازی و دشمنان پیرامونی می شود.

«پسر دونده» مستندی ست گیرا با ساختاری پرکشش بی آنکه اثری از بازسازی و داستانسرایی در آن باشد. فیلمساز و گروهش طی پنج سال در هندوستان از رویدادها و شخصیت های واقعی فیلمبرداری کرده اند و عصاره ی کارشان را در قالبی جدلی ریخته اند تا داوری را به تماشاگر بسپارند.

«جنگ های مقدس» Holy Wars دیگر کاندیدای بهترین مستند بلند ایدفا بود. استفن مارشال، نویسنده و فیلمساز آمریکایی به مدت سه سال یک مسیحی متعصب آمریکایی و یک مسلمان رادیکال انگلیسی را دنبال می کند تا به مبانی اعتقادی آنها و ریشه های تقابل مسیحیت و اسلام بخصوص پس از یازده سپتامبر راهی بجوید. این دو شخصیتِ رادیکال خود را وقف ترویج آرمان مذهبی خود کرده اند و از خطر کردن در این راه هراسی ندارند. اوج فیلم جایی است که هر دوی آنها با هم رو در رو می شوند و جوان مسیحی-آمریکایی در بحثی پرشور مغلوب انگلیسی مسلمان می شود، که خود پیشتر یک مسیحی باده خوار بوده است و اکنون مدافع جهاد اسلامی بر علیه قدرتهایی چون آمریکاست.

مواجهه ی مسیونر جوان آمریکایی با استدلالهای آتشین مسلمان انگلیسی او را متوجه تأثیر تجاوزگری آمریکا در برانگیختن بنیادگرایی اسلامی بر علیه کشورش می کند و باعث می شود راه خود را از مسلک افراطی خانواده اش جدا کند و با بینشی جهانشمول تر به تبلیغ مسیحیت بپردازد. در مقابل مسلمان رادیکال انگلیسی حتا در لبنان و پاکستان هم مدینه ی فاضله ی خود را نمی یابد و سرانجام به طالبان می پیوندد، در حالی که زن و بچه اش در انگلیس اند و بعید به نظر می رسد طالبان نیز با تصویر آرمانی او از اسلام همخوانی داشته باشند.

در بین مستندهای بخش مسابقه ی بلند، تنها فیلمی که به ایران مربوط می شد «موج سبز» The Green Wave بود، ساخته ی کارگردان ایرانی مقیم آلمان، علی صمدی احدی. آمیزه ای از تصاویر مستند و انیمیشن که رویدادهای پس از انتخابات سال گذشته را از زاویه ی دید چند تن از دستگیرشده گان و فعالان مدنی بازگو می کرد. این فیلم در رده بندی بهترین فیلم از دید تماشاگران، در رتبه ی پنجم قرارگرفت.

دیگر جوایز ایدفا در بخش هایی به شرح زیر اهدا شدند که موفق به دیدن بیشتر آنها نشدم تا نظری بدهم:

بهترین مستند نمیه بلند: آدمهایی که میتوانستم باشم و شاید هستم (هلند، بوریس خِرست)

بهترین مستند اول (و دوم): کانو: یک آمریکایی و حرمسرایش (فیلیپین، مونستر جیمنز)

بهترین مستند دانشجویی: در یک اسم چی هست (بلژیک، اِفا کوپر)

بهترین مستند هلندی: وضعیت ستارگان (هلند، رتِل هلمریش)

جایزه ی هایفس (داوران جوان): طلای پاییز (آلمان، استرالیا، یان تِنهافن)

بهترین مستند تماشاگران: سرزمین زباله (انگلستان و برزیل، لوسی واکر)

بهترین مستند پرده ی سبز (با موضوع محیط زیست): به درونِ جاودانگی (دانمارک، سوئد و فنلاند، مایکل مدسن)

و چند جایزه ی دیگر که در سایت جشنواره می توانید شرح آن را ببینید و اطلاعات بیشتر پیرامون فیلمهای برگزیده را هم بخوانید، به انگلیسی و یا هلندی.

از جمله دیگر مستندهای خوبی که در بخش های مختلف ایدفا دیدم:

ناپل ناپل ناپل Napoli Napoli Napoli: فیلمی تیره درباره ی تباهی آشکار و پنهان در شهر ناپل و نقش مافیا در افزایش بزهکاری. تلفیقی متوازن از صحنه های بازسازی شده و مستند، ساخته ی کارگردان سرشناس آبل فرارا.

سینما کمونیستو Cinema Komunisto: مروری بر دوران شکوفای سینمای یوگوسلاوی و دلبستگی مارشال تیتو به فیلمها و ستارگان آمریکایی.

بچه های انقلاب Children of the Revolution: بازخوانی زندگی و مبارزات اولریکه ماینهف و فوساکو شیگونُبو (چهره های شاخص ارتش سرخ آلمان و ژاپن) از نگاه دختران آنها.

آرمادیلو Armadillo: مأموریت گروهی از سربازان دانمارکی در افغانستان و درگیری آنها با دشمن پنهان.

خون در موبایل Blood in the Mobile: تحقیقی جسورانه پیرامون مواد معدنی که در ساخت گوشی های موبایل کاربرد دارد اما منبع درآمد باندهای مسلح در کنگو ست که مسئول کشتار پنج میلیون نفر در دو دهه ی گذشته بوده اند.

زندگی خوب The Good Life: انزوای فقیرانه و پرتنش یک پیردختر و مادر سالخورده ش که پیش از این ثروتمند بوده اند.

جالب اینکه سه فیلم آخر دانمارکی است و حضور سینمای مستند دانمارک در جشنواره ی ایدفا طی سالهای گذشته چشمگیر بوده است.

این فیلم کیارستمی سندی تاریخی ست

2010-11-08T04:00:00.009+03:30

فیلم مستند «قضیه، شکل اول... شکل دوم» را عباس کیارستمی در سال ١٣۵٨ با بودجه ی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان ساخت، اما این فیلم بعد از آن هیچگاه اجازه ی نمایش نگرفت. در این فیلم شخصیت های سیاسی، مذهبی و فرهنگی وقت و اولیای دانش آموزانِ حاضر در فیلم پیرامون موضوعی به ظاهر ساده نظر می دهند اما از آنجا که جانمایه ی فیلم یک دوراهی اخلاقیِ جهانشمول است پاسخهای آنان ابعاد گسترده تری پیدا می کند که گاه در تناقض با کردار و مشی برخی از پاسخ دهندگان است.

این فیلم همچنین بدلیل حضور نمایندگان دیدگاههای سیاسی و فرهنگی زمانه ی خود، بازتابی از یک دوره ی تاریخی ست و به نظر من یک سند مهم ملی محسوب می شود. افرادی چون نورلدین کیانوری، ابراهیم یزدی، صادق خلخالی، هادی غفاری، صادق قطب زاده، هدایت متین دفتری، عبدالکریم لاهیجی، کمال خرازی (و از هنرمندان:) عزت اله انتظامی، موسوی گرمارودی، ابراهیم فروزش، مسعود کیمیایی و نورلدین زرین کلک در این مستند صحبت می کنند.

Mijn Nieuwe Vaderland - Ramsey Nasr

2010-10-29T02:49:00.013+03:30

Dichter des Vaderlands Ramsey Nasr schreef een uit zeven strofen bestaande pastiche op een gedicht van Hendrik Tollens. Tollens' Wien Neêrlandsch bloed was meer dan een eeuw het officiële Nederlandse volkslied.

Wie neerlands bloed in d’aders vloeit
van vreemde smetten vrij
wiens hart voor volk en orde gloeit
verhef uw zang als wij.
Vandaag zien wij weer één van zin
de vlaggen afgestoft.
Vandaag zet ik mijn feestlied in
voor vaderland en schoft.

Ik eer de leiders van mijn land.
Hun vlekkeloos parcours
leert mij wat macht vóór al verlangt:
’t geweten van een hoer.
Ik eer mijn leiders hemelhoog
en ’t hoogst zit een fascist
die u en mij zolang gedoogt –
zolang als hij beslist.

Beschermt gij, leiders, onze grond
waar vreemde adem gaat
gij die zo rein zijt, kerngezond
en zuiver op de graat.
Wij smeken om een harde hand
in aangewreven haat.
Behoud voor ’t lieve vaderland
de blanke natiestaat.

Braakt uit, gij vrienden, vrij van zin
uw krop, uw kreet, uw gal.
Niets is taboe en niets te min
uw bagger minst van al.
Verneder dus wat u niet zint
sla stuk wat niet bevalt
laat zien hoe u dit land bemint
omhels het op zijn smalst.

Hoe klopt ons hart, hoe zwelt ons bloed
bij ’t rijzen van dees' toon.
Klonk ooit een zuiverder gemoed
een leger hart zo schoon?
Waar hoorde men die koekoekszang
voor volk en vaderland?
Dat was toen in het landsbelang
een heel volk werd verbrand.

Dood nu wat afwijkt van uw bloed
en van uw onderbuik.
Bewaar het niet, verdelg het goed
zodat dit land ontluikt.
Wie hier nog onze mildheid zoekt:
los op in brandend veen.
Waar elk verschil werd opgedoekt
zijn staat en burger één.

Wie neerlands bloed in d’aders vloeit
van vreemde smetten vrij
die fabel staat weer eens in bloei
in dwazen zoals wij.
Veel liever word ik door een volk
van hunnen aangerand
dan mee te gaan in deze kolk
van schoft en vaderland.

Ramsey Nasr is Dichter des Vaderlands. Deze pastiche door Nasr is gemaakt op Wien Neêrlandsch bloed (zie hier), het gedicht van Hendrik Tollens dat van 1817 tot 1932 het officiële Nederlandse volkslied was.

Bron: NRC

شروع به کار دولت دست راستی در هلند

2010-10-15T02:41:00.019+03:30

از راست به چپ: خیرت ویلدرس، مارک روته (نخست وزیر جدید هلند)، ماکسیم فرهاخه

دولت جدید هلند ائتلافی است از حزبهای لیبرال دموکرات VVD، دموکرات مسیحی CDA و حزب افراطی آزادی به رهبری خیرت ویلدرس که به اسلام ستیزی مشهور است. البته حزب آزادی در کابینه حضور ندارد اما در تعیین سیاست های دولت نقش داشته و خواهد داشت. به این ترتیب هلند برای اولین بار بعد از جنگ دوم جهانی نخست وزیری از حزب لیبرال دموکرات خواهد داشت: مارک روته.

در سیاستهای اعلام شده ی دولت جدید مواردی همچون محدودسازیِ درون کوچیِ غیرغربی ها بخصوص مسلمانان، گنجانده شده است. همچنین کاهش تسهیلاتی چون یارانه ی درمانی، حقوق بازنشستگی و بیکاری و برخی هزینه های فرهنگی هنری. در مقابل مالیات بر ارزش افزوده ی شرکتها و سوداگران کاهش یافته است. در نتیجه در چهار سال آینده به بهانه ی صرفه جویی مالی، اقشار آسیب پذیر و درون کوچانِ مسلمان تحت فشار بیشتری خواهند بود.

حزبِ لیبرالِ مارک روته در انتخابات گذشته با برتریِ یک کرسی نسبت به حزب سوسیال دموکراتِ کار، بعنوان پیروز نسبی، مأمور تشکیل دولت ائتلافی شد. اما پس از مذاکراتی زودگذر با رهبر حزب کار (یُب کوهن) از ائتلاف با جناح چپ پرهیز کرد و همراه با حزب میانه روی دموکرات مسیحی به سراغ حزب افراطی خیرت ویلدرس رفت (که بیشترین افزایش کرسی ها در انتخابات گذشته داشت).

ابتدا مخالفتهایی از درون حزب دموکرات مسیحی بگوش رسید که ائتلاف با ویلدرسِ اسلام ستیز را خلاف اصول حزب خود، از جمله آزادی ادیان، می دانستند. شکاف به جایی رسید که حزب دموکرات مسیحی همایشی ترتیب داد تا موافقان و مخالفان نظر خود را به رأی بگذارند: نمایشی باشکوه و پراحساس که زنده از تلویزیون پخش شد. جالب آنکه چند تن از نخست وزیرهای پیشین و وزرای این حزب نیز مخالفِ همراهی با ویلدرس بودند. اما با توجیهاتی چون عدم حضور ویلدرس در دولت آینده و توافق مشروط با او، در نهایت دو سوم از اعضای حزب دموکرات مسیحی به ائتلاف با حزب آزادی ویلدرس رأی دادند تا بعد از هشت سال رهبری دولت هلند، باز هم در کابینه باشند، هرچند این بار در سایه ی حزب لیبرال و حزب آزادی. بدین ترتیب ماکسیم فرهاخه، سردسته ی فراکسیون دموکرات مسیحی و جوشکار این ائتلاف، در دولت دست راستی جدید به مقام معاونت نخست وزیر رسید تا پاداش خود را گرفته باشد، حال آنکه در دولت خودشان وزیر خارجه بود.

بدلیل عدم حضور حزب آزادی در هیئت دولت، دیگر پست های وزارت و معاونت به تساوی بین دو حزب لیبرال و دموکرات مسیحی تقسیم شده اند. چند وزارتخانه از جمله اقتصاد و کشاورزی، و کشور و انطباق مهاجران هم ادغام شده اند تا آنطور که گفته میشود دولت کوچکتر بشود و به دوازده وزارتخانه برسد.

حال با توجه به شکننده بودنِ اکثریتِ احزاب حاکم، انتظار می رود که احزاب اپوزیسیون در مجلس دستشان برای مخالفت و بلوکه کردن برخی سیاستهای دست راستی ها باز باشد. بخصوص که شماری از نمایندگان حزب دموکرات مسیحی نیز به شرط کنترل ویلدرس ائتلاف را پذیرفته اند و ممکن است در مقابل زیاده خواهی های او ایستادگی کنند.

در هر حال روشن است که دولت جدید هلند در سیاست خارجی اش نسبت به ایران لحن تندتری در پیش خواهد گرفت، اما از طرفی حزب لیبرال همواره خواهان توسعه ی تجاری است و چه بسا اهل ساخت و پاخت باشد (اگر تحریمها مانع نشوند).

مردم متولی سینما هستند نه ارشاد

2010-10-06T00:31:00.045+03:30

در پی جدلهایی که بعد از جشن خانه ی سینما میان این نهاد صنفی و وزارت ارشاد درگرفت، تلویزیون فارسی بی بی سی امشب در برنامه ی صفحه ی دوی خود به این موضوع پرداخت، که به لحاظ اهمیت، کاری بجا و حتا لازم بود. اما شرکت کنندگان در این گفتگو گاه به نتایجی رسیدند که از این افراد بعید به نظر می آمد.

گفته شد سینمای ایران دولتی بوده و هست. شاید تا حدی چنین باشد، اما گفته نشد که بخش مهمی از بدنه ی سینمای ایران از جمله تهیه کنندگان مایل به استقلال از دولت بوده و هستند، تا از دخالتهای محدودکننده ی آقابالاسرهایی که خود را متولی سینما می دانند، در امان باشند. این کشاکش میان بخش خصوصی و دولتی فقط مربوط به سینما نمی شود و در دیگر بخشهای فرهنگی و اقتصادی هم مشهود است، چنانکه مانعی شده است در مسیر توسعه.

اما گلایه ی اصلی به بخشی دیگر است: در این برنامه ناصر صفاریان از ایران (و بعد حسن صلحجو از برنامه ی آپارات در تأیید صفاریان)، عقیده داشتند که در ایران رابطه ی مسئولان دولتیِ سینما با سینماگران مانند رابطه ی پدر و فرزند است چون بخش مهمی از وامها و تجهیزات سینمایی را دولت به فیلمسازان می دهد. در نتیجه منطقی و قابل درک است که دولتی ها انتظار داشته باشند فیلمسازان از خواسته های (محتوایی) آنها تبعیت کنند! (نقل به معنا) دقت کنید که اصطلاح "متولی سینما" که حکومت بکار می برد معادل پدر و قیم است که در بی بی سی القاء شد.

گویی سینماگران ما خود به بلوغ نرسیده اند و مقامات و کارمندان دولت، بسیار بالغ تر و عاقلتر از سینماگرانِ خلاق و تهیه کنندگانِ خبره هستند. پیش فرضی که اثباتش ممکن است نتیجه ی عکس بدهد. حال بماند که حجم کمکهای دولتی در مقایسه با بودجه ی پانصد میلیون تومانی برای تولید یک فیلم سینمایی متعارف، اهمیت چندانی نمی تواند داشته باشد، آن هم در شرایطی که حتا بعد از تن دادن به محدودیتهای اخذ پروانه ی ساخت، سرنوشت بازگشت سرمایه ی کلان فیلم همچنان به امضای دولتی ها بند است و سیاستهای متغیر اکران.

حال پرسش مهم این است: این به اصطلاح متولیان دولتی سینما که در برنامه ی بی بی سی مفتخر به دریافت عنوانِ «پدر سینما» شدند، مگر اینها بودجه و امکانات دولتی (بخوانید ملتی) را با عرق جبین و از زحماتِ شخصی خود بدست آورده اند که سر تقسیم آن بخواهند شرط و شروط محتوایی بگذارند و تا فیلمی به مذاغشان خوش نیامد، مانع تولید یا اکران آن شوند و عوامل را به حاشیه برانند؟ آنها که حتا تحمل شنیدنِ آرزوی بازگشتِ هنرمندانی چون گلشیفته فراهانی و امیر نادری را (از زبان اصغر فرهادی) نداشتند، چطور می توانند پدر خانواده ی سینمایی باشند. یک ناپدری یا پدرخوانده هم بعید است از چنین آرزوی همگرایانه ای برنجد یا آن را بهانه ی پرخاشگری و تنبیه کند. مگر نه آنکه شعار اینها خدمتگذاری و مهرورزی بود؟ چه شد که جای خادم و مخدوم عوض شد، قهر جای مهر را گرفت و کار به امر و نهی رسید و ممنوعیت عده ای کثیر؟

دیگر اینکه: تا جایی که من دیده و شنیده ام در کشورهایی مثل هلند، آلمان و فرانسه، یارانه ها و وامهای سینمایی فارغ از دیدگاه سیاسی و اجتماعی مستتر در فیلم به فیلمسازان اعطا می شود، آن هم بر اساس استانداردهای حرفه ای و نه سلیقه های جناحی یا حکومتی. بعلاوه مهمترین دغدغه ی این نوع حمایتها در اروپا، تقویت سینمای ملی در مقابل هجوم فیلمهای هالیوودی است. اینها برخلاف ایران، درها را باز گذاشته اند تا هر فیلمی از هر جای دنیا در کشورشان اکران بشود، اما از سوی دیگر شوراهای حرفه ای (و نه دولتی)، یارانه های سینمایی دولتی را در اختیار پروژه های برگزیده می گذارند تا سینمای ملی زنده بماند و منعکس کننده ی دغدغه ها و آرزوهای همه ی بخشهای آن جامعه باشد. نه اینکه لزومن ملی گرایی یا خودشیفتگی فرهنگی را در عصر جهانی شدن دامن بزند. یا چنانکه در ایران انتظار می رود در خدمت ترویج دیدگاهِ همسو با دولتمردان باشد یا دست کم از سر مخالفت با آن در نیاید و مدام از رک گویی هراس داشته باشد مبادا به کسی بربخورد. تصور کنید فیلمسازی مثل مایکل مور اگر قرار بود فیلم "یازده سپتامبر" را با مجوز مسئولان فرهنگی دولت بوش بسازد و آنها هم دستشان باز بود که او را منع کنند، آیا این پرفروشترین مستند آمریکا به مرحله ی تولید می رسید؟ نه. اما دیدیم که رسید و در ایران هم با آب و تاب به نمایش درآمد، چون علیرغم افشاگری های تند و تیز این فیلم درباره ی دار و دسته ی حاکم و جنگ طلبی کارتلهای نفت و اسلحه، هیچ مقامی در آمریکا حق نداشت فیلمسازی رُک گو و مخالف خوان را از کارش منع کند یا جلوی اکران فیلمش را بگیرد.

و در خاتمه: به نظر می رسد آن مچ بندهای سبز چه در دست باران کوثری باشد، چه در دست علی کریمی، هنوز عده ای را نگران می کند وگرنه واکنش نشان نمی دادند. علت اش این است که بسیاری از مردم به چهره های محبوبِ خود نگاه می کنند و آن مچ بند منفرد به هر رنگی که باشد در تعدادِ تماشاگران و هواداران ضرب می شود، مثل سنگریزه ای که در آب راکد موج می اندازد. چنین است آرزوی فرهادی در آن جشن و نامه های خانه ی سینما به ارشاد و حمایت فیلمسازان از یکدیگر و...

من نه سبزم، نه سرخ. من یک فیلمساز بیکار شده ام، دلبسته ی رنگین کمان. اما خوشحالم که بسیاری از مردم هنوز سینماگران مستقل و دست و بال بسته ی خود را دوست دارند؛ آن هم در عصری که جدیدترین دی وی دی های زیرنویس شده ی غربی و سریالهای دوبله شده ی ماهواره ای را می توان به آسانی بر نمایشگرهای چهل-پنجاه اینچی خانگی تماشاکرد (بدون سانسور و با جذابیت های بصری و صوتی تمام عیار). همین مردم اند که متولی و پدر سینمای ایران هستند. آنان که در عین دسترسی به محصولات روز سینمای غرب، باز هم کم و بیش گذارشان به سینماها می افتد تا نشانی از خود ببینند، جلوه ای از دغدغه ها، فرهنگ و ستاره های خود را تماشاکنند. و این تماشاگران وفادار به خوبی می دانند که سینمای وطنی، برشی ناقص از زندگی و دلمشغولی های آنهاست. اما به آن پرخاش نمی کنند، در بدترین حالت مدتی به آن پشت می کنند. و اگر فیلمی وطنی به آنها دروغ، شعار و کسالت نفروشد، با دیگر کاستی هایش می سازند، چون تنگناها را می شناسند. پس باید دید طیفِ تماشاگر چه می خواهد و سینمای ما چه در چنته دارد. آنگاه در بده بستانی آزادانه و پویا، سینما آیینه می شود و تماشاگر به قهقرا نمی رود.

نتیجه ی اخلاقی: آزادی بدهید، یارانه پیشکش. همین.

پایان یک جنبش

2010-10-02T02:29:00.026+03:30

دیروز در آمستردام طی درگیریهای پلیس ضدشورش با خانه نزولها چندنفر از طرفین مجروح و عده ای هم دستگیر شدند.

واژه شناسی

خانه نزول [ ن َ / ن ِ ن ُ ] (اِسم مرکب ) فرودآمدن در خانه ها بدون اجازت مالک از راه غصب (فرهنگ دهخدا). در انگلیسی واژه ی Sqaut در حیطه ی حقوقی به معنای بی اجازه در ملکی ساکن شدن است و Squatter هم نعت فاعلی آن است.

همین واژه در هلندی به ترتیب kraken و kraker است، که معانی دیگری مثل شکستن، ترکاندن و ترقه هم می دهد، اما مراد ما اینجا از کراکر همان خانه نزول است که قفل خانه می شکند و در آن ساکن میشود.

تاریخچه

از دهه ی هفتاد و هشتاد میلادی در هلند جنبش کراکرها یا خانه نزولها شکل گرفت و تا دهه ی نود که من به هلند آمدم بسیار فعال بود. افرادی با گرایشهای گوناگون مانند پانکها، آنارشیستها و چپها را میشد در بین آنها دید. اما وجه مشترک همه ی آنها این بود که با نظام ناعادلانه سر سازگاری نداشتند و معمولن جوانانی کم درآمد و بی خانمان بودند که حق خود می دانستند ساختمانهای خالی مانده ی ملاکین، شرکتها و دولت را نشان کنند، قفلهایش را بشکنند و گروهی در آنجا ساکن شوند. با این قصد که در مقابل اخراج و تخلیه مقاومت کنند، و می کردند، اغلب با کمک دیگر یارانِ جنبش خانه نزولها. از طرفی رخنه های قانونی در نظام تملک و اجاره در هلند نیز به آنها فرصت می داد تا مدتها در عمارت اشغالی جا خوش کنند و پروسه ی حقوقی را کش دهند بی آنکه پلیس بتواند کار چندانی از پیش ببرد.

بعدها به مرور بنگاهها و مؤسساتی شکل گرفتند که از طرف مالکان، بخشهایی از ساختمانهای خالی مانده را بطور موقت به کسانی اجاره میدادند که ظن خانه نزول بودن به آنها نمیرفت. این بنگاهها در ازای دریافتِ اجاره بهای کمتر از معمول، قراردادی مشروط را به مستاجران تحمیل میکردند تا نتوانند مدعی شوند. بعلاوه از آنها بعنوان نگهبانی برای پیشگیری از حمله ی سرزده ی کراکرها استفاده میکردند. و مهمتر اینکه در صورت ورود و استقرار خانه نزولها، ملاکین میتوانستند به دادگاه ثابت کنند که ملکِ مورد تعرض خالی از سکنه نبوده و مستاجر داشته است. با همه ی این ترفندها هراسِ ملاکان از کراکرها کاملن از بین نرفته است. هرچند تعداد آنها به مرور کمتر شده، از جمله در شهری چون آمستردام که خانه نزولهای اروپایی جایگزین افراد هلندی شده اند و به طبع همدلی جامعه و سیستم حقوقی را با خود ندارند.

سرانجام

تا اینکه دیروز قانون جدیدی به اجرا گذاشته شد که خانه نزولی را مشخصن ممنوع می کند و دست پلیس را برای تخلیه ی خشونت آمیز و فوری باز می گذارد. این بود که صدها کراکر آمستردامی دیروز تظاهراتی به راه انداختند و گفتند «قانون شما قانون ما نیست». و برای اینکه ضرب شصتی هم نشان داده باشند فالمجلس آپارتمانی خالی را در مرکز آمستردام اشغال یا بر آن نزول کردند. اما پلیس ضدشورش که از قبل به حالت آماده باش در شهر مستقر بود به آنها حمله کرد و با زخمی کردن و دستگیری یازده نفر آنها فعلن به اعتراضات خاتمه داده است.

شب جمعه

2010-09-25T04:30:00.012+03:30

بعد از خرید نگاهش به قوطی های ردبول افتاد، ردیف بالای یخچال ویترینی. یکی برداشت و پولش را گذاشت روی پیشخوان. پسرش از آن پایین گفت: یکی واسه من میخری؟

ده دوزاده سال بیشتر نداشت اما چندبار دیده بود پدرش ردبول میخرد، و دور از چشم او میخورد، چون فقط قوطی های خالی اش را بعد جایی در خانه میدید.

پدر: به درد تو نمیخوره... شیرکاکائو وردار.

پسر: نه، همین رو میخوام... بخر دیگه...

پدر یکی برداشت داد دستش و برای سومین بار حساب کرد.

قبل از سوارشدن به ماشینِ شاسی بلندی که تازه خریده بودند، پسرک دستک قوطی را کشید و کف زد بالا. پدرش که نیم نگاهی به او داشت گفت: گند نزنی به صندلی.

پسر چیزی نگفت. فقط با ترس و ولع کف را سرکشید. صورت و دماغش جمع شد.

هنوز مسافتی را طی نکرده بودند که با احتیاط جرعه ی دوم را به زور قورت داد.

پسر: اَه، مزه ی دارو میده.

پدر: خب یه جور دارو ئه دیگه.

پسر: من که مریض نیستم.

پدر: اما مرض که داری.

پسر: فکر کردم نوشابه است خب.

پدر: گفتم که به درد تو نمیخوره.

پسر قوطی باریک را نگاه کرد. بعد پشت چراغ قرمز گرفت طرف پدرش و گفت: تو میخوریش بابا؟

پدر: نه... نریزیش!

پسر: خب چیکارش کنم؟

چراغ سبز شد. پدر چیزی نگفت. پسر سعی کرد یک قلپ دیگر بخورد اما نشد.

پدر: پرتش کن بیرون.

پسر: ضایعست بابا... جریمه داره.

پدر: آآرره؟ ضایعست؟

پسر: خیابون کثیف میشه.

پدر: مگه الان تمیزه.

پسر مکثی کرد و گفت: خب کثیف تر میشه.

پدر: بهتر از اینه که صندلی کثیف شه.

پسر نگاهی به چهره ی پدرش انداخت که زیر نور خودروهای مقابل، تاریک و روشن میشد.

قوطی را محکم گرفته بود مبادا لب پر بزند.

پسر: بابا!

پدر: ها؟

پسر: تو مریضی؟

پدر: چی؟

پسر: چرا از اینا میخوری؟

پدر پیچید توی کوچه. نگاهی به پسرش انداخت که در صندلی پت و پهن، کوچکتر به نظر میرسید. بعد رفت توی نقش و مثل گویندگان فیلمهای آموزشی گفت: این یه جور نوشابه ی انرژی زاست.

پسر یادش بود که از همکلاسی هایش چیزهای دیگری شنیده بود. اما بروز نداد. فقط پرسید: انرژی زا یعنی چی؟

پدر با یک فرمان ماشین را توی سرازیری پارکینگ جا کرد و گفت: ریموت رو بزن بچه....

پسر داشت دنبال ریموت میگشت که قوطی کج شد.

پدر: بده ش من تا نریختیش.

پسر ریموت را داد. بعد فهمید باید قوطی را میداد. اما دیر شده بود. رد بول ریخته بود روی خشتک او و روی صندلی. تازه کف اش داشت میخوابید.

رامین فراهانی

Image Filtering

2010-07-16T00:22:00.002+04:30

Note: Photo's and Pictures on BLOGSPOT domain, have been filtered in Iran and most of local visitors can not see them. Because of that I had no choice than stopping to update my weblog with images, until the filtering has been lifted.

توجه: نمایش عکس و تصویر در دامنه ی blogspot در ایران فیلتر شده است و بیشتر بازدیدکنندگان ایرانی نمیتوانند عکسهای ارسالی را بر روی این وبلاگ ببیند. از اینرو ناچارم تا رفعِ محدودیت از به روز کردن وبلاگ با عکس و تصویر صرف نظر میکنم.

On transit in Ankara Airport

2010-06-30T23:45:00.017+04:30

Surprisingly Facebook is considered inappropriate in Turkey and
it is filtered, while alcoholic drink is available in all varieties!

Iranians travel to Ankara mainly for consular issues at US embassy.
But this young guy is a wrestler, getting back from world's junior championship.

All Photos by Ramin Farahani عکس ها از رامین فراهانی

On transit in Ankara International Esenboğa Airport on my way to Tehran.
May 2010 فرودگاه جدید آنکارا

Cannes: City and People کن: شهر و مردم

2010-06-13T16:17:00.025+04:30

All Photos by Ramin Farahani عکس ها از رامین فراهانی

شهر ساحلی کن (کان) در جنوب فرانسه.

Cannes, South France, May 2010

Song of Freedom آواز رهایی

2010-05-09T01:59:00.029+04:30

A song by Fereydoon Farahani, called "Song of Freedom" to listen and download in MP3 format here.

آهنگ "آواز رهایی" با صدای فریدون فراهانی را میتوانید اینجا دانلود کنید.

آواز، سه تار و شعر ترانه: فریدون فراهانی

مایستر ارکستر زهی: مرتضی شفیعی

تنظیم: رضا عارف

توضیح اینکه این آهنگ و ترانه را در گذشته الهه (در برنامه ی گلها) خوانده است، همچنین محمدرضا (سیاوش) شجریان.

Publish Post

Digital Imaging Tehran 2010

2010-04-24T05:04:00.014+04:30

All Photos by Ramin Farahani عکس ها از رامین فراهانی

Small exhibition with a big name!

عنوانی بزرگ برای نمایشگاهی کوچک در تهران:

هفتمین همایش و جشنوارۀ بین المللی تخصصی هنر عکاسی و تصویربرداری، دوربین های دیجیتال و تجهیزات وابسته.

Red Pix سرخ نگاره ها

2010-04-12T21:36:00.014+04:30

A friend passing a painting of Iran-e Darroudi,
Tehran Museum of Contemporary Art, Spring 2008
Photo by: Ramin Farahani

Chopped Pomegranate for Sale
Bazar in the city of Rasht, Iran, 2007
Photo by: Ramin Farahani

Snow in Remrandtplein
Amsterdam, Nov. 2007
Photo by: Keyvan Motamedi

Red composition
Rokin, Amsterdam, Nov. 2007
Photo by: Keivan Motamedi

هفت سین راستین جایگزینی ندارد

2010-03-14T03:46:00.013+03:30

نکته ا ی درخور نگرش درباره هفت سین های باستانی و کهن که از زمان باستان تا امروز، از سوی نیاکان ما بر خوان نوروزی مینهادند این است که "هفت سین" ها باید دارای این پنج ویژگی باشند:

۱- نام آنها باید پارسی باشد
۲- با بندواژه (حرف) سین آغاز شود
۳- دارای ریشه گیاهی باشد
۴- خوردنی باشد
۵- نام آنها از واژه های ترکیبی (مانند سبزی پلو، سیر ترشی، ...) ساخته نشده باشد

با نگرش به پنج بند بالا، میبینیم که سیب، سیر، سماغ، سرکه، سمنو، سبزی (یا سبزه ) و سنجد همه دارای این پنج ویژگی هستند.

بر این پایه:
- سنبل (نه خوراکی است و نه پارسی) تازی است
- سکه (نه خوراکی است و نه پارسی) تازی است
- سماور(نه خوراکی است و نه پارسی) روسی است.

با نگرش به آنچه که آمد، در بیست میلیون واژه های پارسی، نمیتوان هشتمی را برای هفت سین های نوروزی پیدا کرد که دارای این پنج ویژگی باشند.

در پایان باید افزود که هر یک از سین های هفت سین، نماد یکی از سپنتاهای (هفت ابَرفرشته) کیش زرتشت است.

سیر- نماد اهور مزدا
سبزه - فرشته اردیبهشت نماد آبهای پاک است
سیب - فرشته سپندارمذ، فرشته زن، نماد بارداری و پرستاری
سنجد - فرشته خرداد، نماد دلبستگی
سرکه - فرشته امرداد، نماد جاودانگی
سمنو - فرشته شهریور، نماد خواربار
سماغ - فرشته بهمن، نماد باران

نکته مهم: سماغ واژه پارسی است و نباید با بندواژه "ق" نوشته شود

به نقل از دکتر ناصر انقطاع

Berlinale Red Carpet: Hunter فرش قرمز برلیناله: شکارچی

2010-03-01T15:28:00.042+03:30

Rafi Pitts (left), director /actor of "Hunter", Mitra Hajjar, actress,

and Hassan Ghalenoi, actor of supporting role.

میترا حجار

طراحی لباس میترا حجار را ملک جهان خزاعی انجام داده، البته به غیر از روسری

میترا حجار در «شکارچی» نقشی کمرنگ دارد اما بر فرش قرمز پررنگ ظاهر شد

رفیع پیتز که انگلیسی را بهتر از فارسی صحبت میکند مدام مشغولِ مصاحبه دادن بود

All Photos by Ramin Farahani عکس ها از رامین فراهانی

عوامل فیلم «شکارچی» ساخته ی رفیع پیتز بر فرش قرمز شصتمین جشنواره ی فیلم برلین، پیش از نخستین نمایش فیلم در بخش مسابقه ی برلیناله. رفیع پیتز، کارگردان و بازیگر نقش اصلی، میترا حجار، حسن قلعه نویی، بازیگران نقشهای فرعی. ملک جهان خزائی، تهیه کننده ی ایرانیِ فیلم (مادر رفیع) و تهیه کننده ی خارجی فیلم همراه با دیتر کاسلیک مدیر جشنواره در عکس اول حضور دارند.

لغو ممنوعیت تحصیلات اتمی ایرانیان در هلند

2010-02-04T18:47:00.017+03:30

Iraanse studenten winnen rechtszaak tegen Nederlandse staat

پیروزی دانشجویان ایرانی علیه دولت هلند

دادگاه منطقه‌ای لاهه روز چهارشنبه تصمیم دولت این کشور برای منع ایرانی‌تباران از تحصیل در رشته‌های هسته‌ای در هلند را تبعیض‌آمیز اعلام کرد.
اعلام این نظر دادگاه، بدین معنی است که دانشجویان ایرانی مقیم هلند در پیگرد قانونی خود علیه دولت هلند موفق شده‌اند.دادگاه لاهه اعلام کرد که این ممنوعیت که از سال ۲۰۰۸ میلادی به اجرا درآمده‌است با قانون پرهیز از تبعیض در هلند مغایرت دارد.

وزارت امور خارجه هلند در بیانیه‌ای اعلام کرده‌بود که دانشگاه‌ها و نهادهای پژوهشی این کشور مجاز نیستند در دوره‌هایی که دانشجویان در آن امکان فراگیری علوم هسته‌ای و موشکی دارند، دانشجوی ایرانی بپذیرند.

دولت هلند مبنای قانونی این تصمیم خود را «قطعنامه دسامبر ۲۰۰۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد» اعلام کرده‌بود.دادگاه منطقه‌ای لاهه روز گذشته اظهار داشت که «هیچ گونه توجیه بی‌طرفانه و معقول برای این تمایزگذاری‌ها بر اساس ملیت افراد وجود ندارد.

«تصمیم دادگاه لاهه نتیجه فعالیت گسترده گروهی از دانشجویان ایرانی‌تبار هلند و هم‌چنین یکی از پروفسورهای علوم هسته‌ای در این کشور است.
دولت هلند در سال ۲۰۰۸ همه شهروندان ایران را از ورود به تأسیسات هسته‌ای این کشور نیز منع کرده‌بود. این اقدامات در پی قطعنامه‌ای از سازمان ملل صورت گرفت که در آن از کشورهای عضو خواسته شده‌بود نسبت به آموزش رشته‌های حساس به ایرانیان از خود هشیاری و مراقبت نشان دهند. به گفته دادگاه لاهه این قطعنامه از کشورها خواسته بود تا مفاد آن را تا جایی که با قوانین محلی خود کشورها مغایرت ندارد اجرا کنند.

در پی تصمیم دولت هلند برای منع آموزش فیزیک هسته‌ای به ایرانیان، کمیته‌ای به نام کمیته دانشجویان ایرانی در هلند تشکیل شد که فعالیت‌هایی را برای لغو این قوانین انجام داد. این کمیته معتقد است که اطلاعات و تأسیسات حساس را باید به خوبی حفاظت کرد ولی منع یک گروه بر اساس ملیتشان از دسترسی به مواردی که دیگران حق آن را دارند تبعیض‌آمیز است.

حمایت کارگردانان غربی از تحریم جشنوارۀ فجر

2010-01-25T19:33:00.031+03:30

Below a shortened translation of The Independent's article:
British directors lead boycott of Iran's cultural showpiece

متن زیر برگردان کوتاه شده‌ی مقاله ای از کاترین باتلر، دبیر سرویس خارجی روزنامه‌ی ایندیپندنت است.

کارگردانان بریتانیایی سردمدار تحریم مهمترین رویداد فرهنگی ایران

در اعتراض به سرکوبِ مخالفان، بزرگترین جشنواره‌ی فیلم جمهوری اسلامی با بی اعتنایی مواجه شده است.

آنچه ایران در مقابل کن، ونیز و برلین عرضه میدارد، ملغمه ای است از همه‌ی اینها. جشنواره‌ی ده روزه‌ی فجر در تهران برجسته ترین رویداد سینمایی و فرهنگی سالانه‌ی جمهوری اسلامی است. رویدادی پر طمطراق که فیلم، نمایش، شعر و ادبیات [و موسیقی و هنرهای تجسمی] را دربرمیگیرد. این دور از جشنواره که دوشنبه افتتاح میشود، قرار بود نخبگان هنری کشور را به سوی خود بکشد و میزبان ستاره های جهانی باشد.

اما کن لوچ و گارگردان تآتر بریتانیا، پیتر بروک، از جمله چهره های برجسته‌ی هنری غربی هستند که به رژیم اسلامی اعلام کرده اند در اعتراض به سرکوب خشونت بار مخالفان از شرکت در این جشنواره خودداری میکنند [...]

The film director Ken Loach, left, with Eric Cantona, the former Manchester United footballer, star of Looking for Eric, the film Loach withdrew from Tehran's Fajr festival

فیلم لوچ «در جستجوی اریک»، با بازی اریک کانتونا فوتبالیست پیشین، بنا بود در بخش بین المللی جشنواره به نمایش درآید، و پیتر بروک که پیشینه‌ی حضور هنری اش در ایران به دهه‌ی هفتاد میلادی برمیگردد، قرار بود نمایش «مفتش بزرگ» را روی صحنه ببرد، که اقتباسی است از فصلی از «برادران کارامازوفِ» داستایفسکی.

فیلمسازان دیگری هم از شرکت در جشنواره‌ی فجر انصراف داده اند: تئو آنجلوپولوس، کارگردان یونانیِ فیلمهای هنری که در فیلم «غبار زمان»ِ او نقشهای اصلی را ویلم دافو و برونو گانز برعهده دارند، و همینطور کارگردان فرانسوی، فیلپ لیوره، سازنده‌ی فیلم تجلیل شده‌ی «خوش آمدید» درباره‌ی مهاجران منتظر در کالی که در تلاشِ رسیدن به انگلستان هستند. الیا سلیمان، کارگردان فلسطینیِ برنده‌ی جایزه‌ی کن نیز به این اعتراض پیوسته است.

تحریم جشنواره‌ی فجر [از سوی هنرمندان خارجی] در اجابتِ درخواست هنرمندان ایرانی انجام میشود. در هفته های اخیر بیانه ای مشترک از سوی سینماگران، نمایشنامه نویسان و بازیگران ایرانی منتشر شد که از همتایان خارجی خود تقاضا میکرد از آمدن به تهران و احترام قائل شدن برای دولت محمود احمدی نژاد خودداری کنند. این بیانیه به منظور محافظت از کسانی که همچنان در ایران فعالند، بدون امضاء منتشر شد و در آن آمده بود: «حضور شما در جشنواره فجر امسال، نادیده گرفتن مبارزات حق‌طلبانۀ مردم مظلوم ایران خواهد بود.» شماری از چهره های شاخص سینمای ایران، از جمله عباس کیارستمی از پذیرشِ دعوت جشنواره برای حضور در هیئت داوری آن سر باززدند.

کن لوچ گفته است در شرایطی که بسیاری از دولتها «از جمله دولت ما» مرتکب نقض حقوق بشر میشوند خود را موظف می بیند که از درخواست هنرمندان ایرانی پشتیبانی کند.

او می افزاید: «پیش از هرچیز، این درخواست فیلمسازان ایرانی است که آدم را به فکر وامیدارد و باعث میشود از آنان حمایت کنی. رژیمهای سرکوبگر در جهان بسیارند و نمیتوان از هر بایکوت منفردی پیروی کرد. اما وقتی خود این مردم میگویند - اینجا نیایید چون بر کار رژیمی صحه میگذارید که مرتکب خشونت میشود - باید مکث کرد و به دقت اندیشید.» لوچ میگوید آنچه برای او موضوعیت دارد اتخاذِ غیرارادیِ موضعی ضد ایرانی و غرب گرایانه نیست «بلکه سرکوب مخالفان، و سرکوب خشونت بار است که همه دارند می بینند.»

تئو آنجلوپولوس میگوید که خروج فیلم اش از جشنواره‌ی فجر اعتراضی است به اتفاقاتی که جهان را نگران و بینماک ساخته است. او می افزاید: «آزادی بیان تنها شکل گفتمان با آینده‌ی یک ملت است».

فیلیپ لیوره به ایندیپندنت گفت: «اگر در این جشنواره حاضر میشدم، مانند این بود که بر حقانیت فرهنگی این رژیم گواهی داده باشم. رژیمی که فرهنگ را میکُشد و آزادیهای مردم خود را نابود میکند. جامعه‌ی هنرمندان ایرانی در رنج است. در کشوری که هنرمندان آن رنج میکشند، همه‌ی مردم رنج میبرند. ما این را میدانیم، همه میدانند.» [...]

نامه‌ی کن لوچ به رژیم ایران:

ما خواهان آنیم که فیلم خود «در جستجوری اریک» را از جشنواره‌ی فیلم تهران خارج کنیم. تشخیص ما این است که بسیاری از دولتها، از جمله دولت خود ما، مرتکب اقدامات تجاوزگرانه شده اند، قوانین بین المللی را زیر پا گذاشته اند و رعایت حقوق بشر را نادیده گرفته اند. با این همه، فراخوانِ تحریم [جشنواره‌ی فجر] توسط سینماگران و هنرمندان ایرانی مطرح شده است تا اعتراضی باشد نسبت به برخورد خشونت آمیز با مخالفان رژیم و نقض مکرر حقوق بشر، که مستنداتِ نهادهای معتبر مانند عفو بین الملل آن را تأیید میکند. ما از این تحریم پشتیبانی میکنیم، همانگونه که از تحریم رویدادهای فرهنگی مورد حمایت دولت اسرائیل پشتیبانی میکنیم. بابت مشکلاتی که این تصمیم برای برگزارکنندگان جشنواره ایجاد میکند، متأسفیم.

متن اصلی مقاله

Lamentation in Metropolis سوگواری در متروپولیس

2010-01-14T10:36:00.015+03:30

سوگواری در متروپولیس

این تصویر را سالها پیش با درآمیختنِ دو شاهکار هنری ساختم. در پیشزمینه نقاشی «سوگواری» اثر جیوتو، نقاش رنسانس ایتالیا را می بینید و در پس زمینه نمای برج بابل از فیلم علمی تخیلی متروپلیس ساخته ی فریتز لانگ.

This is a mixture I made years ago, using two inspiring masterworks. In the foreground you see the Lamentation of Christ, a painting of Giotto, great Italian early renaissance painter. In the background you see Tower of Babel from Metropolis, a 1927 silent German expressionism science fiction film directed by Fritz Lang.

جفای دی

2010-01-03T00:00:00.006+03:30

یار مرا چو اشتران باز مهار میکشد

اشتر مست خویش را در چه قطار میکشد

جان و تنم بخَست او، شیشه من شکست او

گردن من ببست او، تا به چه کار میکشد

شَستِ ویَم چو ماهیان جانب خشک میبرد

دام دلم به جانب میر شکار میکشد

آنکه قطار ابر را زیر فلک چو اشتران

ساقی دشت میکند، برکه و غار میکشد

رعد همیزند دُهُل، زنده شدست جزو و کل

در دل شاخ و مغز گل، بوی بهار میکشد

آنکه ضمیر دانه را علت میوه میکند

راز دل درخت را بر سر دار میکشد

لطف بهار بشکند رنج خمار باغ را

گر چه جفای دی کنون سوی خمار میکشد

مولوی - غزلیات

Photos of Iranian Revolution - 1978-79

2009-12-26T00:13:00.022+03:30

عکس هایی از انقلاب ۵۷ ایران در چنین روزهایی

Downtown Tehran, December 26, 1978

An anti-Shah demonstrator sets a bus afire.
یک معترضِ مخالفِ شاه اتوبوسی را در مرکز تهران به آتش می کشد

Tehran, December 27, 1978
Demonstrators face off against the army.
رویاییِ تظاهرکنندگان با ارتش در تهران

Tehran, December 27, 1978
Anti-Shah demonstrators in 24 of Esfand Square
on the run after the army opens fire.
تظاهرکنندگانِ مخالف شاه در حال گریز پس از شلیک نظامیان در میدان ٢٤ اسفند

Tehran, December 27, 1978
A young soldier is seized by demonstrators in 24 of Esfand Square.
دستگیری سربازی جوان توسط معترضان در میدان ٢٤ اسفند

December 27, 1978, Tehran
Anti-monarchy demonstrators gather outside the Pahlavi Hospital
to protest the killing of a professor.
تجمع مخالفان سلطنت مقابل بیمارستان پهلوی در اعتراض به کشته شدنِ یک استاد

December 28, 1978, Tehran’s main cemetery
Mourners during the funerals for those killed the day before.
سوگواران در گورستان اصلی تهران در حال خاکسپاری کشته شدگان روز قبل

دیوانه شو

2009-12-17T02:56:00.010+03:30

این شعر مولوی را با صدای دولتمند خلف خوانندۀ تاجیک بشنوید: اینجا

حيلت رها كن عاشقا ديوانه شو ديوانه شو

و اندر دل آتش درآ پروانه شو پروانه شو

هم خويش را بيگانه كن هم خانه را ويرانه كن

وآنگه بيا با عاشقان هم خانه شو هم خانه شو

رو سينه را چون سينه ها هفت آب شو از كينه ها

وآنگه شراب عشق را پيمانه شو پيمانه شو

بايد كه جمله جان شوي تا لايق جانان شوي

گر سوي مستان مي روي مستانه شو مستانه شو

آن گوشوار شاهدان همصحبت عارض شده

آن گوش و عارض بايدت دردانه شو دردانه شو

چون جان تو شد در هوا ز افسانۀ شيرين ما

فاني شو و چون عاشقان افسانه شو افسانه شو

تو ليلةُ القبري برو تا ليلة القدري شوي

چون قدر مر ارواح را كاشانه شو كاشانه شو

انديشه ات جايي رود وآنگه تو را آن جا كشد

ز انديشه بگذر چون قضا پيشانه شو پيشانه شو

قفلي بود ميل و هوا بنهاده بر دل هاي ما

مفتاح شو مفتاح را دندانه شو دندانه شو

بنواخت نور مصطفي آن اُستُن حنانه را

كمتر ز چوبي نيستي حنانه شو حنانه شو

گويد سليمان مر تو را بشنو لسان الطير را

دامي و مرغ از تو رمد رو لانه شو رو لانه شو

گر چهره بنمايد صنم پر شو ازو چون آينه

ور زلف بگشايد صنم رو شانه شو رو شانه شو

تا كي دوشاخه چون رُخي تا كي چو بيذق كم تكي

تا كي چو فرزين كژ روي فرزانه شو فرزانه شو

شكرانه دادي عشق را از تحفه ها و مالها

هِل مال را خود را بده شكرانه شو شكرانه شو

يك مدتي اركان بُدي يك مدتي حيوان بدي

يك مدتي چون جان شدي جانانه شو جانانه شو

اي ناطقه بر بام و در تا كي روي در خانه پَر

نطق زبان را ترك كن بي چانه شو بي چانه شو

مولانا

Border city Baneh growing by shopping tourisme

2009-12-03T21:05:00.026+03:30

Saqqez - Baneh Road, Iranian Kurdistan
جاده ی سقز بانه

Jahad Sq. center of Baneh

The market for smuggled goods from Iraqi Kurdistan
میدان جهاد، مرکز اصلی شهر و بازار اجناس وارداتی از آنور مرز

Shopping tourists in a side street

Construction of new shopping centers
ساخت پاساژهای جدید در بانه ادامه دارد

Local retail seller with his own shopping center
عمده فروش و مالک یکی از پاساژها

LED & LCD TV's are cheap & popular in Baneh
تلویزیونهای ال.ای.دی و ال.سی.دی ارزان و پرطرفدارند

Home appliances are also in trend.
بازار لوازم خانگی هم گرم است

" Kabab - Finished "
Hotel & Restaurants in Baneh are full during weekend
آخر هفته در رستورانها و هتلهای بانه جا نیست

Packing in before leaving Baneh

َAll Photos by Ramin Farahani
Baneh, Iran, November 2009

ال.ای.دی در نورپردازی سینمایی - ویدئویی

2009-11-24T20:20:00.052+03:30

سیستم نورپردازی LED

ال.ای.دی. LED نام اختصاری نوعی از دیود است که نور تولید میکند. در فارسی به آن دیود نورانی یا نورافشان هم میگویند که ترجمه ی Light-Emitting Diode است.

پیشرفتهای فناوری اِل ای دی در دهه های اخیر باعث شده تا این منبع نوری الکترونیکی کاربردهای گسترده و متنوعی پیدا کند؛ نه تنها در روشنایی محیطی و خانگی بلکه همچنین در سیستم های نورپردازی تخصصی و صحنه ای همچون نورافکنهای فیلمسازی و تلویزیونی.

مزایای ال.ای.دی:

- مصرف برق نورافکن های LED بسیار اندک است و نسبت به توان مصرفی، بازده نوری به مراتب بالاتری دارند: گاه تا ده برابر پرنورتر از چراغهای تنگستن یا هالوژن با توان مشابه.

- میزان حرارتی که ال ای دی هنگام کار از خود ساطح میکند بسیار ناچیز است و از اینرو برای نورپردازی از فواصل نزدیک و یا در فضاهای بسته و استودیویی مناسب ترین گزینه به شمار میرود.

- نورافکن های ال ای دی با جریان مستقیم DC کار میکنند و بسیاری از مدلهای کوچک و بزرگ آن را می توان به دلخواه با باتری یا برق شهری تغذیه کرد. این مزیت به معنای آزادی عمل بسیار برای فیلمبرداران است چون در هر شرایطی قادر به استفاده از این نوع نورافکن هستند.

- دیود نورافشان دارای دوام طولانی بوده و عمر کاری آن به بیش از دهها هزار ساعت میرسد.

- آسیب پذیری ال ئی دی نسبت به دیگر منابع نوری همچون نورافکنهای حبابی و لامپی به مراتب کمتر است و ایمنی آن بسیار بالاتر.

- در نورافکن های ال ای دی ویژۀ فیلمبرداری و تصویربرداری، حرارت رنگی و طیف نوریِ دیودهای نورافشان با استانداردهای نورپردازی سینمایی و ویدئویی مطابقت دارد.

مختصات رنگی

فیلمبرداران و عکاسان میدانند که یکی از مشخصه های کلیدی در نورافکنهای سینمایی و تلویزیونی میزان حرارت رنگی یا کلوین نورافکن است که معمولا در یکی از دو محدودۀ 5600K و 3200K تثبیت می شود تا با استانداردهای حرفه ای فیلم، تلویزیون و عکاسی همخوانی داشته باشد.

امروزه دیودهای نورافشانی تولید میشوند که حرارت رنگی آنها در یکی از دو محدودۀ یادشده است و گزینش آنها با دستگاههای دقیق فوتومتری و نیز به کمک نرم افزارهای پیچیده انجام میگیرد. از اینرو بهای این نوع ال.ای.دی که مصارف حرفه ای دارد، گرانتر از انواعی است که برای نورپردازی محیطی بکار می روند.

نمونه هایی از نورافکنهای LED مخصوص نورپردازی سینمایی و استودیویی را می توانید در وبسایت فیلم ابزار ببینید، که نخستین عرضه کنندۀ اینگونه نورافکنها در ایران است.

حرارت رنگی آندسته از لامپ ها و نورافکنهای ال.ای.دی که برای روشنایی خانگی و شهری تولید میشوند معمولاً در محدوده ای بالاتر از 6000K یا کمتر از 3000K بوده و به کار نورپردازی حرفه ای نمی آید.

ممکن است با توجه به سهولت تطبیق وایت بالانس در دوربینهای پیشرفتۀ امروزی تصور شود که میتوان از ال.ای.دی های محیطی برای نورپردازی حرفه ای استفاده کرد. اما گذشته از خطای کلوینی در نورافکنهای محیطی، منحنی رنگی آنها نیز دارای نقصهایی است که چه بسا در نگاه نخست به چشم یک غیرحرفه ای نیاید، اما تراشه های ثبت تصویر در دوربینهای دیجیتال و یا فیلمهای سلولوئید به این کاستی ها حساس اند و نمیتوان چنین خطای رنگی را به سادگی اصلاح کرد.

حتا اگر در مواردی کار تصحیح رنگ در زمان فیلمبرداری یا در مراحل پردازش تصاویر ممکن باشد، مشکلی که همچنان باقی خواهد بود عدم همخوانی منابع نوری متفرقه با نورافکنهای حرفه ای فیلم و تلویزیون است. چرا که اگر وایت بالانس دوربین را بر مبنای یک نور غیراستاندارد تنظیم کنیم، مشخصۀ کلوینی نورافکن استاندارد فیلمبرداری از محدودۀ وایت بالانس خارج میشود و برآیند رنگمایه هایی که بدست میدهد دیگر نور سفید نخواهد بود. از اینرو بهتر است در فیلمبرداری و عکاسی از نورافکنهای حرفه ای استفاده شود.

Attention! You are leaving now West Berlin

2009-11-13T00:24:00.019+03:30

Approaching east Berlin, 20 years after fall of the wall
ورود به برلین شرقی بیست سال پس از برچیدنِ دیوار

Trace of wall in front of Brandenburg Gate

Boats racked upside down!

Looking toward west Berlin from Brandenburg gate.

Photos by Ramin Farahani , Berlin 2009

Visiting Arri Lighting

2009-10-29T23:20:00.023+03:30

Arri Lighting Solutions, Berlin

Arri Lighting Solution,Showroom (Studio)

Arri Lighting, Reparation Room

Klaus (Mid-East sales director), Me & Thaddaus (Service Engineer)

Newly developed LED background of Arri

Won awards by Arri, including Oscar's

Old Arriflex film camera - office of German film fundation

Posing with Arriflex

Antic Arri Light Projector

Most Photos by Ramin Farahani , Berlin 2009

Walk down tallest building of Berlin

2009-10-16T20:39:00.016+03:30

Photos by Ramin Farahani , Berlin 2009

This week I was staying at Park Inn hotel in Berlin, the tallest building of the city located in Alexanderplaatz (old center of east). While looking to the outside view from my room, it was sort of strange when I saw people at the square staring to the top of building. Soon it became clear that there is a free fall system on the top and every one can pay to feel the thrill of jumping.

As you see in my photos (above) it is also possible to kind of walk down the tower, which gives you more time for excitement. The photo below shows the moment before free fall, which takes only few seconds.

State of Despair

2009-08-27T01:06:00.014+04:30

It’s almost a month I haven’t posted here. Not only because of lowered internet speed in Iran, but mainly because of the fact that every subject I think of, seems to be unimportant comparing with what is going on around us. When you hear of sexual torture of prisoners caught during post-election protests, or you see ongoing TV shows of imprisoned and broken reform leaders, confessing to surreal plots,…then you simply lose your interest in writing about ordinary things. “State of Despair”, could be the keyword to how it feels these days, while normal life goes on....

This pictures are not showing a small protest rally; nor a gathering of family members of prisoners in front of a court or detention center. Even not the striking labor demanding their unpaid salaries…
This crowd in front of a Hotel in Tehran, is only waiting for the appearance of south Korean TV star Song Il Gook, playing the main character of the popular historic TV series “Jumong”.

What a timing to invite such a star to Iran! Could it be an attempt to repair the damaged image of state television in Iran?

Personally I was not interested enough to wait for appearance of Jumong’s leading actor and left without a photo of him. I normally watch the TV series of newly launched Persian satellite TV “Farsi 1”, with a variety of series from rusty “Bold & Beautiful” to south Korean series called “Couple or Trouble”; a tender and funny romantic comedy...

By the way the story of Jumong is also interesting, thanks to it’s intrigues and emotional tension. Maybe the Iranians see in this story parallels with the current situation. Jumong is more like a hero who defeats evil intrigues and enemies and becomes the emperor of unity....

Economical Aftermath

2009-07-31T18:43:00.006+04:30

The continuation of political crisis in Iran is going to be followed by economical crisis. Every one knows about this year's extreme budget deficit and the high spending of past time. The tension dominating existing social-political atmosphere, is showing it's effects on economy and on how people spend or save. Surprisingly inflation is growing, while in most countries it's getting down.

A trusted newspaper reported recently that 150 big companies are going broke, or already have been. Some are among the major's, like Iran Khodro, the biggest car producer in Middle East. Few people working in different branches told me they haven't got their salary for three months. Job cuts will follow. The more unemployment, the more instability.

Government struggling with both legitimacy and financial problems, seems to be unable to pump enough money in non efficient companies. The private sector suffering of both rescission and ongoing instability, can not expect funds from inside or outside. Lack of cash is now much more tangible than one or two years ago. Those who have it, won't risk and spend, before they know where the whole country is heading to.

International sanctions have left hard damage. The effects of today's US sanction on gasoline import is yet to come. International investors hoping of a positive change after elections, have now dropped or suspended their plans. Within the small business I hear of Iranian merchants who have been cheated by Chinese mob, because of banking limitations, like not being able to open a LC. They need to pay cash without being sure about delivery. Personally since two years, I have been unable to transfer even a small amount of money from Europe to Iran or otherwise. In the middle of summer, tourism has become a name for something memorial. Less people dare to come over, and those who travel, fear to fly after recent deadly airplane crashes.

Economical sectors succeeded to keep up, can hardly go on longer like this, because most customers are much more hesitant than before. Every one thinks now more about day to day necessities, rather than long term investing. Simply because the long term perspective is now more unclear than ever.

سهراب

2009-07-13T00:01:00.005+04:30

سبک تیغ تیز از میان برکشید
برِ پور بیداردل بردرید

بپیچید سهراب و پس آه کرد
ز نیک و بد اندیشه کوتاه کرد

بدو گفت کین بر من از من رسید
زمانه به دست تو دادم کلید

تو زین بیگناهی که این گوژپشت
مرا برکشید و بزودی بکشت

به بازی به کویند همسال من
به خاک اندر آمد چنین یال من

نشان داد مادر مرا از پدر
زمهر اندر آمد روانم به سر

همی جستمش تا ببینمش روی
چنین جان بدادم بدین آرزوی

دریغا که رنجم نیامد به بر
ندیدم درین هیچ روی پدر

کنون گر تو در آب ماهی شوی
و یا چون شب اندر سیاهی شوی

وگر چون ستاره شوی بر سپهر
ببری ز روی زمین پاک مهر

بخواهد هم از تو پدر کین من
چو بیند که خشت است بر بالین من

شاهنامه ی فردوسی

بوسه ی تاریک

2009-06-30T17:16:00.002+04:30

بی نهایتِ این راه
سرشار از عبور تو ست

تندر می شکافد
ابرهای سینه را
تا تو بر جشن کوه و آذرخش
بباری

لبانت به انکار
گشوده گو نشوند
مگر به آن بوسه ی تاریک
که رازدارِ باور است

رامین فراهانی، اردیبهشت ٨۵، تهران

Neda Street

2009-06-25T03:51:00.004+04:30

Concerned

2009-06-20T04:40:00.014+04:30

The internet bandwidth in Iran has been extreemly reduced in order to limit the communication. Checking few e-mails takes almost an hour with dial up connection. For ADSL connection there are waiting lists, without knowing how long to wait. The Persian sattelite TV's covering actual situation in Iran, are hard to receive.

After a week of demonstartions, massive arrests and number of bloody clashes (caused by unsolved election dispute), it seems that confrontations may toughen up in coming days. The friday-speech of religious leader put an end to any hope among reformists that a recounting of votes will turn out in their favor. Last evening people were to hear again on the roof of their houses, chanting "Allaho akbar" and "death to dictator", this time louder than before! That's one of the ways they communicate and express their feelings...

Somehow I do feel isolated these days. Maybe because I do not shout anything against or in favor of anybody. Based on my own doubts, I did not vote in this election and since then I haven't been to any rallies. By the way I sense what's going on around me and I am concerned as much as every one else.

Presidential election and urban tension

2009-06-08T22:56:00.003+04:30

The streets of Tehran (and seemingly other big cities of Iran) are these days the scene for enormous presence of people supporting their presidential candidates. Every evening after each TV discussion between the candidates, many people (mainly supporters of reform) gather outside to express their choice for change and to release their suppressed emotions of past years.

These unorganized demonstrations reached a high point last night, when Moosavi launched his frontal attack on Ahmadinejad, calling him a liar and marking his policy destructive. Moosavi also undermined Ahmadinejad’s statistics about economical recovery, by showing how manipulative and faked they were.

But today Tehran witnessed the pay back of Ahmadinejad’s gang. Lots of busses and pickup cars seemingly from other cities around Tehran, brought a big crowd to the streets of capital, in order to repress the Green Wave (symbol of Moosavi’s campaign, which is also supported by ex-president Khatami).

There are rumors that lots of these imported crowed have been paid to demonstrate in favor of Ahmadinejad and to call slogans against Moosavi. Almost every one in Tehran was surprised by such a contra-rally, and many were troubled by the big traffic jams caused by the caravan of demonstrating vehicles.

The Iranian state television had so far no report about ongoing demonstrations, also the local TV of Tehran paid no attention to it. Even the satellite TV’s like BBC Persian are weak in giving a speedy coverage of ongoing situation in the streets. They might say “we have no office in Tehran”, but BBC world and many other news broadcasters like CNN have such an office. Maybe their reporters are too conservative to give a proper image of increasing tension.

By the way, the fear exist that the accidental confrontations between supporters of different camps may lead to clashes and unrest, especially after provocations of today.

Slow connection

2009-05-23T04:54:00.008+04:30

Since few days back in Iran, I could not update my blog with photos or even notes, due to low Internet speed. In the meantime I have more time for editing a book translation I've done from Dutch to Persian.

For now: It feels good to be next to my beloveds and relatives after a while.

چند روزی است به ایران برگشته ام، اما بدلیل سرعت پایینِ اینترنت، ارسال عکس یا حتا یادداشت دشوار است. در عوض وقت بیشتری برای ویرایش متن ترجمه ام از کتابی هلندی دارم.

فعلن به همین بسنده می کنم: خوشحالم که پس از مدتها در کنار عزیزان و نزدیکانم هستم.

Oxford Cowley Rd. جنوب آکسفورد

2009-05-18T03:17:00.005+04:30

Cowley Road, Oxford

Jeune Street

ردیف آپارتمانهای نوساز به اجاره گذاشته شده اند

"The Ultimate Picture Palace", one of the oldest cinema's in UK

All Photos by Ramin Farahani , 2009

در جنوب آکسفورد اثری از دانشگاه های قدیمی این شهر به چشم نمی خورد. اما بدلیل پائین بودن اجاره، دانشجویان بسیاری در این منطقه ساکن اند و بیشتر شب ها سر و کله شان توی این محله پیدا می شود؛ چون در طول روز در کالج های مرکز شهر هستند. سالن ساده ای که در عکس بالا می بینید، یکی از نخستین سینماهای انگلستان است. عکس آن دو دلداده ی جوان هم روبروی همین سینما و در کنار کلیسایی که در پایین می بینید گرفته شده است.

Orange Headdressing سرآرایی نارنجی

2009-05-05T03:03:00.003+04:30

Ever seen a guy with Orange Turban and beard reading Marie Claire?

Flower Crown

Retro 70's: Afro-wigs and huge glasses all in orange!

Velvet King's Crown

Inflatable Crown

Feather Headdress

Feathered Pirate's Hat

َAnd this dragon hat couldn't be in Orange!

All Photos by Ramin Farahani
Queen's day 2009 in Amsterdam. Part 1
Koninginnedag 2009 Amsterdam

عکسهای بالا را روز ملکه در آمستردام گرفتم. همانطور که می بینید وجه مشترک آنها چهره های شاد و خندان با کلاه و کسمه و سرپوشهای تماشایی است. نارنجی رنگ ملی هلندی هاست و از نام رهبر مبارزاتِ استقلال هلند در قرن پانزده میلادی Willem van Oranje الهام گرفته شده است. بخش اول عکسها را اینجا ببینید.

Queen's day - Amsterdam روز ملکه

2009-05-01T03:26:00.000+04:30

Koninginnedag 2009 - Amsterdam /Above: Utreschtsestraat
Below: Crossing Reguliersgracht and Prinsengracht

Below: Sarphatipark and around it.

Below: Churchilllaan

All Photos by Ramin Farahani

Koninginnedag 2009 Amsterdam, Part 2

Despite the car attack on the Dutch royal family in Apeldoorn, Queen's day celebrations kept on in other cities like Amsterdam. The driver (who is reprted dead now), ploughed into the parade, attempting to heat the Queen's bus, but missed it and left 6 dead and more injuries among the by-standers.

شاید در خبرها دیده باشید که دیروز خانواده ی سلطنتی هلند از یک سوءقصد جان سالم بدر بردند. در این حادثه خودرویی به سرعت صف تماشاگران را شکافت تا خود را به اتوبوس حامل ملکه ی هلند و فرزندان اش بکوبد، اما در اثر برخورد با دیوار مردم منحرف شد و در برابر ستونی متوقف گردید. به این ترتیب شش تن از مردم عادی جان خود را فدای ملکه کردند و عده ی بیشتری مجروح شدند. راننده ی خودرو که یک هلندی است پیش از آنکه در اثر ضربات وارده بمیرد به پلیس گفت که قصد جانِ خانواده ی سلطنتی را داشته است.

«روز ملکه» مهمترین جشن ملی هلند است و هرساله در زادروز ملکه (بئاتریکس) برگزار می شود. مردم به خصوص جوانان به این بهانه نارنجی-پوش می شوند و در خیابانها به جشن و پایکوبی می پردازند. عده ای هم بساط پهن می کنند تا خرت و پرت های اضافی خود را به بهای نازل بفروشند، بویژه بچه ها. در اینجا کمتر کسی از خرید کالای دست دوم شرمزده می شود.

از دیگر جذابیت های این روز پوشاک و بزک دوزکِ مردم است. برای همین از چند نفر با سرپوش های جالب عکس چهره گرفتم که به زودی در وبلاگ میگذارم. اینجا

رسم دیگر روز ملکه این است که هرساله شهری را برای بازدید ملکه و خاندانِ سلطنتی انتخاب می کنند و آنها در مسیر خود به میان مردم می روند تا از نزدیک با آنها خوش و بشی کنند. تدابیر امنیتی هم برقرار است، اما نه به آن شکلی که ما می شناسیم. حادثه ی دیروز در اَپلدورن اگر چه به بئاتریکس و همراهان اش آسیب نرساند، اما فاصله ای میان دربار هلند با مردم ایجاد کرد که تا مدتها برطرف نخواهد شد.

بحث های تلویزیونی را که تماشا می کردم کسی از انگیزه ی راننده ی خودروی مرگبار سخن نگفت. اما اعلام شد که او مردی سفیدپوست و هلندی الاصل بوده است تا حدس و گمان درباره ی تروریسم و مسلمانان سرنگیرد. از آنجا که هلند از مرفه ترین و آزادترین کشورهای جهان است و خاندان سلطنتی در امور دولت و مجلس دخالت آشکار ندارند، مخالفینِ سلطنت مشروطه در هلند در اقلیت هستند و تلاشی برای حذف سلطنت نمی کنند. خیلی از هلندیها بر این گمان اند که ارزش ملی و نمادین خاندان سلطنتی بیشتر از مخارجی است که ملکه و دربار به مالیات دهندگان تحمیل می کند. با این حال بعید نیست که سوءقصدکننده ی دیروز، به دلایلی مانند فشار اقتصادی دست به این کار زده باشد.

Oxford Radcliffe Square آکسفورد: میدان ردکلیف

2009-04-26T14:56:00.000+04:30

All Photos by Ramin Farahani

Radcliffe Square, Oxford, England

میدان ردکلیف در شهر دانشگاهی آکسفورد در انگلستان.

ساختمان مدور در وسط میدان در قرن هفدهم میلادی بنا شده و Radcliffe Camera نام دارد. این ساختمان بخشی از کتابخانه ی بزرگ و قدیمی دانشگاه آکسفورد را در خود جای داده و از طریق تونلی به بخش اصلی در شمال همین میدان مرتبط است. یکی از دانشکده های پرشمار دانشگاه آکسفورد بنام All Souls College و کلیسای سنت ماری را هم در اطراف میدان می بینید.

Palestinian Flag Flipped پرچم فلسطین سر و ته

2009-04-22T01:53:00.003+04:30

جای بسی شگفتی است که پرچم فلسطین را در تهران سر و ته به اهتزاز درمی آورند. در عکسهای بالا که مربوط به بازگشت احمدی نژاد از کنفرانس تبعیض نژادی در ژنو است، به وضعیت پرچمها توجه کنید. چرا کسانی که خود را پشتیبانِ سرسختِ فلسطین می دانند، هنوز نمی دانند این پرچم را از کدام سو باید برافراشت؟ شاید بگویند خیاط اشتباه دوخته، اما آیا در بین سازماندهندگانِ این خوشامدگویی و حاضران، یک نفر هم نبود که متوجه این اشتباه بشود و برای ارج نهادن به پرچم مردم ستمدیده ی فلسطین هم که شده، آن را درست آویزان کند؟

تصاویر زیر شیوه ی صحیحِ افراشتنِ پرچم فلسطین را نشان می دهند.

تارکوفسکی و پاراجانف: معنویتِ الگوگریز

2009-04-10T03:27:00.000+04:30

Andrei Trakovsky and Sergei Parajanov in soviet times.

از طریق یک فیلمباز روسی مستندی کوتاه بدستم رسید به اسم «جزیره ها» درباره ی دوستیِ آندره تارکوفسکی و سرگئی پاراجانف (پاراجانوف). این دو از برجسته ترین هنرمندانِ سبکمند سینمای اتحاد جماهیر شوروی در دهه ی شصت و هفتاد میلادی بودند. با این حال فردیتِ آفرینشگر آنها سازگاریِ چندانی با سیستم کمونیستی نداشت، هرچند دنباله رویِ سنت یا جریانی مسلط در آنسوی پرده ی آهنین هم نبودند. تارکوفسکی و پاراجانف همانند «جزیره ها»یی بودند در میانِ جریان رایج. برای همین تا خود را یافتند، با سانسور مواجه شدند. پاراجانف سرانجام راهی زندان شد و تارکوفسکی به تبعید رفت.

در مستند «جزیره ها» نماهایی از فیلمهای تارکوفسکی و پاراجانف به شکلی قیاسی و تداعی گر در هم آمیخته می شوند و خط و ربط آنها بواسطه ی مصاحبه با دوستان و گفتاوردها روشن تر می شود یا بُعدِ معنایی تازه ای پیدا می کند. فیلمهای پاراجانف و تارکوفسکی اگرچه شباهت های نمادین دارند، اما در سبک پردازی بسیار متفاوت اند. برای مثال تارکوفسکی تراولینگ های آرام و نماهای طولانی را مبنایِ آنچه خود «پیکره سازی در زمان» می خواند، قرار داد. ولی پاراجانف بویژه پس از «سایه های نیاکان فراموش شده» به قاب های شمایل گونه ی ثابت و میزانسن های انتزاعی روی آورد. به گفته ی یکی از مصاحبه شوندگان در این مستند: تارکوفسکی درونگرا بود و پاراجانف برونگرا.

ُSergei Parajanov, Armenian Filmmaker

آنچه مسلم است گستره ی تخیل و اندیشه ی سینمایی تارکوفسکی و پاراجانف در چارچوبهای حاکم و معمول نمی گنجید. پاراجانف در متنی از زندان می نویسد:

«فکرنکنم بدانم برای چی زندانی شده ام و برای چه مدت. آنها مرا زیر نظر گرفته اند و منتظر اند تا خُرد شدنم را ببینند. اعتصاب غذا مسخره است، چون اعتصاب اینجا دو سال طول می کشد. دستانت را می بندند و با لوله توی حلق ات غذا می ریزند. بازپرس ماکاشُف می گفت: "تو قرار بود یکسال حبس بکشی، اما امیدِ من به پنج سال است. چون در طی آن پنج سال نابودت می کنیم."

از همه وحشتناکتر این است که در جریان بازپرسی ها و دادگاه حرفهایم را باور نکردند. مدام توی حرفم می پریدند. شیوه ی کار اینها همین است. من باید مثل دورانِ تفتیش عقاید در قرون وسطا، تاوان پس بدهم. بهای گزافی است. دور و برم را جماعتی از گرگان گرفته اند که پارس می کنند و زوزه می کشند. افسوس که من ماگلی [شخصیت کارتونی روسی] نیستم که بتوانم زبان جنگل (توحش) را یادبگیرم.»

Shadows of our forgotten Ancestors - Sergei Parajanov

پاراجانف زبان جنگل را نیاموخت و نابود نشد. اما علاوه بر حبس، تا پانزده سال از کار منع شد، و این کم از نابودی نداشت. تارکوفسکی در نامه ای به پاراجانفِ زندانی می گوید: «باید بدانی که در مسکو همه مبهوت اند از این آزمونِ حماسی که تو می گذرانی. واقعیت این است که هیچ پیامبری در سرزمین خود پذیرفته نیست.»

و او حق داشت. آثار بزرگ اما انگشت شمار پاراجانف را در غرب و شرق جهان به نمایش گذاشتند، حتا در ایرانِ دوران جنگ. اواسط دهه ی شصت خورشیدی فیلمهای پاراجانف و تارکوفسکی را هرچند دیرهنگام به سینماهای ایران آوردند تا الگویی باشد برای سینمایی معنوی یا برین انگارانه. غافل از اینکه معنویتِ این دو آفرینشگر، یکسره الگوگریز بود و قالبهای دیکته شده را تحمل نمی کرد؛ خواه سوسیال رئالیسم باشد، خواه چیزی شبیه به آنچه در ایران هنر و سینمای دینی می نامند.

از دیگر ویژگی های سینمای پاراجانف جلوه های بومی/قومی و شاعرانه ی آن بود، بویژه در «رنگ انار» و «عاشق غریب». اما این جلوه ها نیز برآیند خلاقیت و بینشی بودند که حد و مرزی نمی شناخت، نه قومی، نه ایدئولوژیک و نه مذهبی. پاراجانف یک ارمنی بود که در گرجستان زاده شد، در مسکو سینما خواند، در اوکراین فیلم ساخت و عشق ورزید، در سیبری حبس کشید، در غرب و شرقِ جهان سینما شناخته شد و در ارمنستان درگذشت (1990).

در جایی دیگر از مستند «جزیره ها» صدایی از یک فیلم تارکوفسکی می گوید: «بزرگ است ناتوانی و ناچیز است قدرت. انسان که زاده می شود ضعیف و انعطاف پذیر است. وقتی می میرد، سخت و بی حس است. درخت که رشد می کند، حساس و نرمخو ست. خشک و سخت که می شود، می میرد.»

- تصویر زیر نمایی از واپسین فیلم تارکوفسکی «ایثار» را نشان می دهد. کودک به این درخت خشکیده آب می دهد، با این امید که دوباره سبز شود.

Sacrifice - Andrei Tarkovsky

پاراجانف در آخرین فیلم خود، افسانه ای آذری را به تصویر کشید که در کودکی از مادر اش شنیده بود و شیفته ی آن بود: عاشق غریب. او نقش عاشقِ آذری و مسلمان را بر عهده ی جوانی کُرد گذاشت که یک مسیحی بزه کار و همسایه ی او بود. این ملغمه ی عجیب خود جلوه ای از غنا و گستردگی دنیای پاراجانف است. پاراجانف «عاشق غریب» را به خاطره ی آندره تارکوفسکی تقدیم کرد.

Ashik Kerib - Sergei Parajanov

مصاحبه ای مفصل با پاراجانف را در مستندی دیگر می توانید ببینید که در یوتیوب در دسترس است. این مستند همچنین حاوی گزیده فیلمها و نکات جالب بسیار درباره ی کار و زندگی پاراجانف و سینمای اتحاد شوروی است. (دیگر بخشهای این مستند را در فهرست ویدئوهای مرتبط بیابید).

Documentary about Parajanov : here part 1

Other parts to find under: related video

Northern Long Shots نمای باز: شمال

2009-04-02T07:15:00.001+04:30

The east road to Valasht lake, Mazandaran province, north Iran

Photos by Ramin Farahani

Roadside views, north Kelardasht, Mazandaran, Iran

All photos by Ramin Farahani

چشم اندازهای اطراف دریاچه ی ولشت و کلاردشت، استان مازندران.

Our street کوچه ی ما

2009-03-23T07:34:00.001+04:30

نوروز در آمستردام آفتابی بود و خیلی ها با لمیدن در تراس کافه ها و نوشیدنِ آبجو به پیشواز بهار رفتند، از جمله سر کوچه ی ما. با این همه گرمای بهار خودمان را نداشت. من با دوستی به شیرینی و چای بسنده کردیم

این دختر رفته آن بالا تا مادرش از او عکس بگیرد، کنار آن شکلک آبی رنگِ فضایی بر دیوار. چرا این شکل ساده برای آنها جالب است؟ شاید یک شخصیت کارتونی باشد؟

این آقایی که در عکس پایین لای درگاه ایستاده سالهاست هرچه در خیابان یافته توی خانه تلنبار کرده و حالا که بدلیل نوسازیِ آپارتمان ناچار است اندوخته ها را بیرون بریزد، با چالشی وجودی دست به گریبان شده. چندین هفته طول کشید تا او و آشنایانش خرت و پرت های سالیان را بردند.
آن دستِ بریده بر پیاده رو از کجا آمده و به کجا می رود؟

َAll Photos by Ramin Farahani

False Aalarm in A'dam هیاهوی بسیار برای هیچ

2009-03-14T03:04:00.002+03:30

This writing is about last Thursday's preventive actions in south east of Amsterdam because of possible terrorist attacks, which later turned out to be false alarm. Moroccan guys arrested, have been released and IKEA earned lots of free advertisement on TV and media, since it was pointed as a target.

IKEA, South East Amsterdam

پنجشنبه ی گذشته پلیس آمستردام اعلام کرد که چند مراکشی تبار را بازداشت کرده است؛ به این ظن که قصد داشتند فروشگاه های بزرگِ جنوب شرقی آمستردام را منفجر کنند، از جمله آی کیا (یا بقول هلندی ها ایکِا) را. من هفته ای دوبار از کنار ایکِا رد می شوم تا به محلی برسم که در آن ورزش می کنم. هر بار که می خواستم برای خرید یا تماشای وسائل خانگی سری به این فروشگاه بزرگ بزنم، به دلیلی این کار را عقب می انداختم تا اینکه از قضا چهارشنبه ی گذشته بعد از سه سال راهم را کج کردم و ساعتی در سالنهای خلوتِ ایکِا پرسه زدم و آخرش هم چیزی نخریدم و برگشتم.

شبانگاهِ همان روز فردی ناشناس از بلژیک به پلیس هلند زنگ می زند و نام و نشانِ عده ای مراکشی تبار را می دهد و می گوید آنها می خواهند در پنجمین سالگرد حملات تروریستی در اسپانیا، مراکز تجاری یادشده را در آمستردام منفجر کنند. نیروهای امنیتی بی درنگ وارد عمل می شوند و همان شب کنسرتی در سالن هینِکن در نزدیکی استادیوم آرنا (آژاکس) را کنسل می کنند. صبح روز بعد ایکا و مدیا مارکت بسته شدند و پلیس در این مناطق مستقر گردید. اخبار و برنامه های تلویزیونی موضوع را با آب و تاب به بحث گذاشتند و بر آتش نفرت از مهاجرانِ کشورهای اسلامی دامن زدند. آن هم در شرایطی که هفته ی گذشته کمیسیون حقوق بشر اروپا طی گزارشی هلند را بخاطر این موضوع سرزنش کرده بود.

تا اینکه پس از هیاهوی بسیار، سرانجام دیروز اعلام شد که «زنگِ خطر» دروغین بوده است و همه ی بازداشت شدگان (که گویا یکی شان نسبتی با بمبگذارنِ مادرید داشته) آزاد شده اند؛ چون در جریانِ تحقیقات، مدرکی علیه آنها پیدا نشده است! در نتیجه کسی که از بلژیک تماس گرفته بود، به سادگی همه را سر کار گذاشت و حالا پلیس دنبال اش می گردد تا حالش را جا بیاورد اما بعید است پیدایش کنند. در این بین نام و تصاویر ایکِا بارها در خبرها مطرح شد که بی شک تبلیغی غیر مستقیم و کمکی به فروش خواهد بود، آن هم در دوران رکود.

چندی دیگر قرار است به پیشنهاد هیلاری کلینتون اجلاس همکاری در افغانستان با حضور نمایندگانِ دهها کشور از جمله ایران، در لاهه ی هلند برگزار شود. بعید نیست باز هم کسی از بلژیک تماس بگیرد و همه را سراسیمه کند. جالب اینجاست که پلیس گفته واکنش اش به اینگونه تماسها تغییر نخواهد کرد!

Bullewijk Station, South East Amsterdam

View to Bijlmer Arena from Bullewijk, Amsterdam

All photos by Ramin Farahani

Achter zijn mooie glimlach به یادِ یک دوست

2009-03-05T22:24:00.003+03:30

Abdi Ismael Jama was een filmmaker van somalische afkomst. Na vele tegenslagen stond hij eindelijk op het punt om zijn eerste lange fictie te gaan draaien. Maar hij verdween op de nacht van 10 januari 2009, nadat hij op stap ging, veel dronk en een bekeuring kreeg... Na weken lang onzekerheid en zoeken, werd hij eindelijk dood gevonden in een Amsterdamse gracht in de buurt van zijn huis. Waarom Abdi zo aan zijn einde is gekomen blijft een raadsel. Hij werd op 5 maart 2009 in Amsterdam begraven. Hieronder mijn afscheidstekst en een paar fotos van Abdi's begrafenis:

Achter zijn mooie glimlach

Toen ik nog met Abdi aan de film academie studeerde, kwam mijn moeder uit Teheran naar Amsterdam. Een emotionele bezoek, want we hadden elkaar vijf jaar niet gezien. Ik herinner me dat ze eens tegen me zei: "Ramin, je moet echt oppassen met al die grachten hier in Amsterdam!" Ik reageerde nuchter: "Maak je geen zorgen, ik kan wel een beetje zwemmen!"

Voor Abdi bleek dat niet voldoende te zijn. Je moet echt goed kunnen zwemmen om overeind te blijven in het land van water en wind. Anders ga je ten onder. Dronken of niet dronken, je bent eenmaal een ontheemde vreemdeling die zich snel uitgesloten en uitgeput kan voelen. Je hebt meestal geen weg terug en geen weg vooruit. Zo begint je ondergang. Je verdrinkt letterlijk of figuurlijk. De boosdoener mag je best buiten zoeken, maar hij zit ook in je zelf.

Twee jaar geleden wanneer ik Abdi voor het laatst sprak, merkte ik nog iets van diep gewortelde ontevredenheid bij hem. Het was door de jaren heen erger geworden. Als lotgenoten praatten we wel eens over wat we moeilijk vonden aan Nederland of de Nederlanders. Maar deze keer was zijn gevoel voor humor weg. En wanneer de humor weg is, wil niemand je. Lag het aan de omgeving of lag het aan hem? Ik denk aan allebei. Dit besef brengt hem echter niet meer terug.

Ik herinner hem vooral als een intuïtieve geest. Iemand die nieuwsgierig was en tegelijkertijd kwetsbaar. Achter zijn mooie glimlach was een ongekende wereld van verbeelding die zijn redding had kunnen zijn. Het stemt me verdrietig dat we niet de kans hebben gehad die wereld beter te leren kennen.

Ramin Farahani

Funeral of filmmaker Abdi Ismael Jama. All photos by Ramin Farahani

به یادِ دوستی که شاید دلشکسته بود

عبدی اسماعیل همکلاسِ من بود در آکادمی فیلم و تلویزیون هلند، ده یازده سال پیش. آن وقتها هر دو در سازگاری با هلند و هلندی ها چالش هایی کم و بیش همسان را از سر می گذراندیم. دور افتادگی از زاد و بوم گاه و بیگاه ما را از نفس می انداخت و از توانِ ما برای پیشرفت و کامیابی در کشور بیگانه می کاست. با این همه در جا نزدیم و ادامه دادیم، هر یک به شیوه ای. او شخصیتی دوگانه داشت. می توانست گرم و دوستانه با هلندی ها بجوشد و بنوشد. اما همزمان تابِ بی مهری را نداشت و مست که می کرد، دیو درون اش بیدار می شد و گاه کسی را می آزرد. دوستان و همکارانِ هلندی با او به نیکی مدارا می کردند، اما او از شنزارهای سوزان می آمد و گرمایِ بیشتر می خواست.

دو سالِ پیش که او را در دوره ی همکلاسی ها دیدم، دریافتم که کینه ای در جانِ عبدی ریشه دوانده است. تا اینکه در روزهای آغازینِ سال تازه ی میلادی خبر رسید که او ناپدید شده است. دوستان و آشنایانِ هلندی و غیرهلندی جستجویی را آغاز کردند. امیدِ خوش بینانه ی من این بود که عبدی به زادگاه اش سومالی رفته باشد تا مستندی درباره ی دزدان دریایی بسازد که چگونه سهم خود را از توانگران می گیرند. اما نگران بودم که همین جا در سرزمین آب و باد گزندی به او رسیده باشد.

عبدی در زندگی شبانه ی آمستردام درمانی می جست برای تنهایی و زخمهای درونی اش. بیش از من دوست و آشنا گردِ خود داشت، اما سرگشته بود و همین آسیب پذیر اش می کرد. آن شب که ناپدید شد، از پاتوقی به مرکز شهر رفته بود تا شب را در جایی دیگر به مستی و پایکوبی سحر کند. ولی هرگز به خانه نرسید. آخرین ردی که از او بدست آمد این بود که پلیس حدود ساعت پنج صبح او را به جرمِ شاشیدن در خیابان جریمه کرده بود. آیا همین بدبیاری خشمِ عبدی را برانگیخته بود و پلیس در این بین چیزی را پنهان می کرد؟

بعد دوچرخه اش را نزدیکِ خانه اش یافتند. کم کم این گمان بالا گرفت که چه بسا بلایی سر او آمده باشد. من از همان ابتدا گمانم به درگیری و بدبیاری می رفت و اینکه مبادا عبدی در یکی از نهرها یا رودخانه های آمستردام غرق شده باشد. اما دوستی گفت که در آنصورت باید جسد اش تا کنون روی آب می آمد. تا اینکه در آن صبح ابری که هواپیمای ترکیه نزدیکِ فرودگاه آمستردام سقوط کرد، خبری دردناکتر گریبان ام را گرفت: کالبدِ بی جانِ عبدی را از نهری نزدیکِ خانه اش بیرون کشیده بودند.

عبدی پیش از مرگ توانسته بود با کمک یک همکار هلندی بودجه ای برای ساختِ نخستین فیلم بلند اش فراهم کند، آن هم پس از سالها افت و خیز. چه چیزی از این امیدبخش تر برای کسی که دنیایی از خیال در ورای لبخند گرم اش نهفته بود. چرا این پیروزی، هرچند دیرهنگام، نتوانست عبدی را از چنگِ دیوهای درون و برون برهاند. او چندان بی کس نبود که بی پناه بماند. خویشانی پراکنده داشت و دوستانی که امروز در خاکسپاری اش می گریستند. چرا مهر آنها سیراب اش نمی کرد؟ شاید دلتنگِ دختر بچه اش بود، دلبندی که دیگر اجازه ی دیدن اش را نداشت و هیچکس نمی توانست جای او را بگیرد.

چرا عبدی آن شب در نهری افتاد که همیشه بی خطر از کنارش رد می شد. شاید بیش از اندازه مست و خسته بود، شاید کسی او را در آب انداخت، شاید شناگری ماهر نبود، و چه بسا دلشکسته بود. نمی دانیم و دانستن دیگر او را بازنمی گرداند. امروز که عبدی در خاک شد، همه از او گفتند اما دیگر کسی در اندیشه ی گشودنِ رازِ مرگ اش نبود.

عکس زیر: مأموران پلیس در حال بالا کشیدنِ جسد عبدی از کانالی که جان اش را گرفت.

AT5: Vermiste filmmaker dood uit water Jacob van Lennepkade

In het water van de Jacob van Lennepkade is dinsdagmiddag rond 17.00 uur de sinds een maand vermiste 35-jarige Abdi Ismael Jama dood aangetroffen. Het stoffelijke overschot heeft langere tijd in het water gelegen. De politie gaat uit van een ongeval. De filmmaker van Somalische afkomst vertrok op vrijdag 9 januari rond 23.00 uur vanuit zijn huis in West om iets te drinken met een vriend. Het laatste teken van leven van Jama was een bekeuring voor wildplassen op zaterdag 10 januari om 04.50 uur in de Korte Leidsedwarsstraat. (Foto: Jeroen)

سقوط شاخص بورس ایران به سطح پنج سال پیش

2009-01-29T23:44:00.002+03:30

Tehran stock exchange chart for past 6 months

نمودار بالا سقوط شاخص بورس اوراق بهادار تهران را در شش ماه گذشته نشان می دهد (یعنی از اوایل مرداد تا دهم بهمن هشتاد و هفت).

.Tehran stock exchange chart for past 10 years

Each vertical line indicates 2 years

نمودار فوق روند شاخص بورس تهران را از اواخر دهه ی هفتاد خورشیدی تا کنون نشان می دهد. بیشترین رشد در سالهای هشتاد و دو و هشتاد و سه حاصل شده و بیشترین سقوط از سال هشتاد و چهار (همزمان با تغییر دولت) رخداده است.

با افزایش درآمدهای نفتی و اعمال سیاست های تزریقیِ دولت در بورس، شاهد رشد ناپایدار در شاخص کلی هستیم اما طی شش ماه گذشته این شاخص به سرعت سقوط کرده و به پایین ترین سطح خود در پنج سال گذشته رسیده است.

در وبگاه بورس می توانید داده های دیگر را جستجو کنید.

فرازهایی از «تبارشناسی اخلاق» نیچه

2009-01-27T06:31:00.002+03:30

«خواستِ قدرت»، «ارزشگذاریِ دوباره ی ارزشها»، و «ابر انسان» از مفاهیم کلیدی در فلسفه ی فریدریش نیچه فیلسوف آلمانی هستند. جدل نامه ی «تبارشناسی اخلاق» از واپسین نوشته های او ست که در آن دگردیسیِ ارزشها را با تکیه بر روانشناسی و سیر تکامل بشر وا می کاود و پنداشتهای ما را درباره ی پیدایش و کشاکشِ مفاهیم اخلاقی بر هم می ریزد: کینه و رحم، خیر و شر، گناه و وجدان، زهد و آزاده جانی، و جستارهایی در اخلاق سروران و بندگان، فیلسوفان و هنرمندان و دینوران...

داریوش آشوری مترجم این کتاب در پیشگفتار خود آورده است که نیچه آن را برای روشن ساختنِ چند اصلِ بد فهمیده شده در کتاب مشهور اش «فراسوی نیک و بد» و دوسالی پیش از فروپاشیدنِ ذهنِ آتش فشان اش نوشته است. اما کاش نیچه چندی بیش زنده می ماند و می توانست شرحی نیز بر تبارشناسی اخلاق بنگارد تا این جستار چندسویه و گاه دشوار، قربانیِ خوانشِ کاهلانه ی ما مردمانِ عصر تصویر نشود. به هر رو برگردانِ شایسته اما مکلفِ آشوری از این دشواری نمی کاهد. حتا گزینش فرازهایی از این کتاب چندان آسان نبود، چرا که در هم تنیدگیِ گفتارها و تنگاتنگیِ جدلها اغلب اجازه ی انتزاع را نمی داد، مگر آنکه فرازی را جدا کنید که تا حدی خودبسنده باشد و نقیضی هم بر آن نیاید، همچون این دو سه چند:

پس «حق» و «ناحق» با برپاشدنِ قانون پدید می آید (و نه چنانکه دورینک دوست دارد، از عملِ آسیب رساندن). سخن گفتن از حق و ناحق به خودیِ خود یکسره بی معناست. هیچ آسیب رساندن و تجاوزکردن و بهره کشیدن و نابودکردنی البته به خودی خود «ناحق» نتواند بود. زیرا کارِ زندگی در اساس، یعنی در کارکردهای بنیادی خویش، با آسیب رساندن و تجاوزکردن و بهره کشیدن و نابودکردن می گردد و هرگز نمی توان بی این ویژگی ها آن را گمان کرد. (ص 95 )

... زندگی زاهدانه در تضاد با خویش است: اینجا کینه توزی ای بی مانند فرمانرواست، غریزه و خواستِ قدرتی سیری ناپذیر که نه بر چیزی در زندگی که همانا بر زندگی سروری می خواهد، بر ژرف ترین و نیرومندترین و بنیادی ترین شرایط آن. اینجا می کوشند نیرو را برای کور کردنِ سرچشمه هایِ نیرو به کار گیرند؛ اینجا چشم بالیدنِ تن را با بدبینی می نگرد، بویژه نمود بیرونیِ آن بالیدن، یعنی زیبایی و شادی را؛ و خوشی را در کژ و کوژی و پوسیدگی و درد و بدبختی و زشتی می داند و می جوید و در ناکام گذاشتنِ خود و کشتنِ نفس و عذاب دادنِ خود و قربانی کردنِ خود. اینها همه بی نهایت با هم ناسازگار است: اینجا با یک دوپارگی روبرو هستیم که می خواهد دوپاره بماند و از این درد لذت می برد... (ص 155)

بر روی هم، ترس از انسان چیزی نیست که آروزیِ کاستن اش را داشته باشیم؛ زیرا همین ترس است که توانایان را وامی دارد که توانا باشند و گهگاه ترسناک - همین ترس مایه ی برافراشتگیِ گونه ی تندرستِ انسان است. آنچه از آن می باید هراسید، آنچه از هر بلایی بدتر است نه ترسِ بزرگ که تهوعِ بزرگ از انسان است؛ و همچنین ترحم بزرگ بر انسان. اگر این دو، روزی دست به دست هم دهند، ناگزیر چیزی از هولناک ترین گونه به زودی پا به جهان خواهد گذاشت، یعنی «واپسین خواستِ» بشر، خواست گراینده به نیستیِ او: هیچ انگاری. (ص 161)

ایمان قوی که مایه ی سعادت است برانگیزاننده ی شک نسبت به دورنمایه ی ایمان است و نه تنها هیچ «حقیقت» ای را پایه گذاری نمی کند که پایه گذار یک امکانِ ویژه ی فریب است. و حال در این مورد داستان چگونه است؟ در مورد این انکارگران و کناره جویانِ امروزین [از ایمان] که در یک جا جای گفتگو نمی گذارند، یعنی پای بندی شان به پاکیِ عقلی، این جان های استوار و پرهیزگار و پهلوان که مایه ی سربلندیِ روزگار مایند؛ تمامیِ این بی خدایان و ضد مسیحیان و اخلاق ستیزان و نیهیلیست های رنگ و رو باخته، این شک آوران و حکم پرهیزان، این جان های تب آلود (اینان همگی به معنایی تب آلودند)، این آخرین آرمان خواهانِ دانش که وجدانِ عقلی امروزه تنها در وجود ایشان خانه دارد و می زید؛ اینان که باور دارند تا سرحد توانایی از آرمانِ زهد رها شده اند، این «جان های آزاده و بسیار آزاده»؟ با این همه ویژگی ها که ایشان را ست، می خواستم چیزی را بر ایشان بنمایانم که خود نتوانند دید، زیرا به خود نزدیکتر از آن اند که ببینند: این آرمان [زُهد] به درستی آرمان ایشان نیز هست. امروزه ایشان خود تن آوردگیِ آن اند و جز ایشان چه بسا هیچ کس. ایشان خود معنوی ترین زاده ی آن اند و پیشتازترین رزمندگان و پیشاهنگانِ سپاهِ آن و فریبنده ترین و ظریف ترین و حس ناشدنی ترین شکل اغواگریِ آن - اگر من گره ای را از این معما گشوده باشم، می خواهم آن را در قالب این جمله بریزم: هنوز اینان کجا و آزاده جانی کجا! زیرا اینان هنوز به حقیقت ایمان دارند. (ص 197)

برگرفته از: تبارشناسی اخلاق، فریدریش ویلهلم نیچه، برگردان داریوش آشوری، انتشارات آگاه ۱۳۷۷

Above quotations from "On the Genealogy of Morality" (Zur Genealogie der Moral) by Friedrich Wilhelm Nietzsche